Vakantie naar het Westen van Amerika in 2004

Voorbereidingen van een nieuwe Amerika reis in 2004

2004-10-18T09:47:00.000+02:00

Toch naar Amerika in 2004?
Het is ergens een gewone dag in december 2003 als Peter me belt onderweg van het werk naar huis. Hij heeft juist op het nieuws gehoord dat de koers van de dollar momenteel enorm gunstig is, en twijfelt aan onze beslissing om in 2004 niet naar Amerika te gaan. “We zouden gek zijn als we dat aan onze neus voorbij laten gaan”, roept hij uit. En ik? Ik heb zin om door het dak van de auto te vliegen van blijdschap. Hoewel ik heb ingestemd met het oorspronkelijke besluit om in 2004 niet naar Amerika te gaan -we waren immers al 2 jaar achter elkaar geweest en we wilden het geld ook wel eens aan andere dingen besteden- was het vooral Peter die de handrem heeft aangetrokken. En nu laat hij weer langzaam los.

De dagen erna praten we over niets anders. Na goed overleg en het maken van nieuwe afspraken is het nieuwe besluit definitief: we gaan in 2004 nog een keer naar Amerika, maar daarna doen we een paar jaar iets anders. Op dit moment wordt het voornemen geboren om te proberen minstens elke 3 jaar een reis naar Amerika te maken, voornamelijk om mijn verlangen te voeden.

Globale planning
Heerlijk, dat betekent dat ik weer plannen kan maken voor onze nieuwe reis. En heleboel voorpret dus! Welk gebied van Amerika gaan we verkennen? We willen nog zoveel zien! Bij Peter staat Mount Rushmore hoog op het verlanglijstje, en ik wil heel graag Yellowstone zien. Met deze aanknopingspunten ga ik aan de slag.

Na de kerst ga ik eerst langs het reisbureau om reisgidsen te halen. Hier kun je namelijk altijd ideeën uit halen voor de route. Welke punten zijn de moeite waard? Hoe worden de meeste routes gepland? Daarnaast ga ik ook in de bibliotheek een aantal boeken halen over Amerika, en ik put natuurlijk uit mijn eigen privé bibliotheek die inmiddels ook al behoorlijk van omvang is. De week tussen Kerst en Nieuwjaar gebruik ik om veel te lezen en ik krijg langzaam een globaal idee van de route: een rondreis vanuit Denver met een bezoek aan de staten South Dakota, Wyoming, Utah en natuurlijk Colorado. Maar ook de nationale parken in Californië staan nog op ons verlanglijstje. Omdat deze route een behoorlijke afstand overbrugt, kan ik Peter overhalen om 4 weken te gaan in plaats van 3 weken. Zo lang zijn we nog nooit eerder weg geweest!

Ticket boeken
Eerst is het belangrijk om de vlucht te regelen. Die kun je beter maar vroeg genoeg boeken, zodat je een zo gunstig mogelijke prijs hebt. Maar dan rijst de volgende vraag: Wanneer gaan we? We weten wel wanneer we willen gaan, maar dat vergt op mijn werk nog wel wat discussie. Als het aan mijn leidinggevende ligt, kan ik alleen op vakantie in februari, mei en november……… en dat is nu net niet onze bedoeling. Na overleg met collega’s in Zweden doe ik een voorstel voor een compromis: september/oktober.

Na overleg met het reisbureau over de mogelijkheden en de prijzen wordt het uiteindelijk een retourticket naar Denver: heenreis op 18 september en terugreis op 16 oktober, aankomst 17 oktober. We zullen dus maar liefst een maand weg zijn van huis, en precies 4 volle weken in Amerika te besteden hebben. Vooruitlopend op de definitieve toestemming van mijn werkgever nemen we een optie op de tickets en wanneer we op 28 januari groen licht krijgen van mijn leidinggevende wordt de optie meteen verzegeld en staat de reis vast. Hè, hè, eindelijk……. Nu hebben we iets om naar uit te kijken.

Discussiegroep en internetforum over Amerika
De plannen ontvouwen zich langzaam verder in mijn hoofd. Ik bestel een aantal boeken over de regio waar we naartoe gaan en ik ga op internet op zoek naar informatie. Al zoekende kom ik terecht op 2 interessante websites over Amerika: en . Op de eerste website lees ik over een e-mail discussiegroep: een groep mensen die via de e-mail informatie uitwisselt over Amerika. Ik meld me aan. Op de tweede site vind ik een forum waar mensen on-line informatie kunnen uitwisselen over Amerika. Ook hier meld ik me aan.

Ik kan via deze bronnen niet alleen mijn vragen kwijt en informatie vergaren, maar ik merk dat ik ook informatie kan delen. Ik ben immers zelf ook al een aantal keren eerder in Amerika geweest. De deelname aan de discussiegroep en het forum groeien dan ook uit tot een leuke hobby, en ik breng vele uren door achter mijn computer. Gaandeweg krijg ik steeds meer informatie over de regio en kan ik onze plannen steeds verder vormgeven. Ik vind zoveel interessante plekken, dat ik zelfs keuzes moet maken in de planning. Wat doen we wel, en wat doen we niet?

Route definitief?
In de zomer heb ik de route helemaal klaar, de reisplanning helemaal uitgewerkt met verschillende alternatieve mogelijkheden. De hotels zijn voor een groot deel ook geboekt, want deze reis willen we graag zoveel mogelijk in de nationale parken overnachten. Alleen op de “reisdagen” gaan we op de bonnefooi, zoals dat zo mooi heet. De route strekt zich uit vanuit Denver naar South Dakota, Wyoming, Utah, via Nevada naar Californië en Arizona en dan weer terug naar Colorado via Utah.

Maar dan gebeurt er eind augustus een natuurramp in Death Valley National Park. Er komt in een keer zoveel water tegelijk naar beneden dat het een ravage wordt in het park. De meeste bezienswaardigheden zijn niet meer te bereiken, en de grote doorgaande weg door het park is op een aantal plaatsen helemaal weggespoeld. Na een paar dagen blijkt dat het een hele poos zal duren voordat het park weer goed bereikbaar zal zijn en na wat overleg en goede raad op het forum besluiten om de reis toch maar om te gooien.

We schrappen het bezoek aan Death Valley en daarmee ook het bezoek aan Californië. We nemen ons voor om Californië in de toekomst gewoon nog eens te bezoeken en dan alle parken in de reis mee te nemen. Ook Las Vegas schrappen we, want daarin zijn we toch niet echt geïnteresseerd, we zouden alleen gaan om te winkelen. Als blijkt dat we er precies in het weekend zullen zijn met de nieuwe planning schrappen we de bestemming dan ook, we zullen vast genoeg mogelijkheden hebben om te winkelen op andere plekken!

De dagen die we daarmee terugverdienen verdeel ik over de eerste week van de vakantie. We krijgen dan meer tijd in Yellowstone en South Dakota en kunnen de afstand iets meer relaxt overbruggen. Dat betekent wel dat alle hotelovernachtingen moeten worden aangepast, dus dat kost weer een bel- en mailrondje! Maar gelukkig zijn alle aanpassingen mogelijk. Het kost ook weer even tijd om de reisplanning helemaal aan te passen, maar dan zijn we er ook bijna klaar voor! De route is nu echt definitief.

Terreinrijden met een 4x4
Tijdens het plannen van de reis werd ook duidelijk dat we graag van het gebaande pad afwijken en de soms minder voor de hand liggende mooie plekjes willen bezoeken! Er staan heel wat dirt roads op de planning, en daarvoor hebben we dan ook een mooie SUV met 4-wheel-drive (4WD) gehuurd via Hertz. Dat is pas avontuur! Op internet lezen we van alles over het rijden met zo’n auto, en dan blijkt dat er toch wel wat bij komt kijken. Het klinkt allemaal niet zo eenvoudig als sommigen het voorstellen, en we voelen ons toch wat onzeker. Kunnen we dat wel?

Om ons voor te bereiden geven we ons op voor een cursus terreinrijden met een 4x4. Het is een groepscursus in Veldhoven, en bestaat voor een klein deel uit theorie en voor een groot deel uit praktijk. Spannend! We vertrekken 18 september op vakantie en de cursus is 2 weken eerder, dus we hebben geen gelegenheid het geleerde weer te vergeten!

De cursus is geweldig! Het is niet alleen erg goed ter voorbereiding maar ook gewoon een heel leuke avontuurlijke dag! De dag begint met een voorstelrondje en een klein beetje theorie, maar als de koffie op is begeven we ons al op weg naar de locatie waar het gaat gebeuren. Daar stappen we over in een Suzuki die voor vandaag ons vervoermiddel is. Er worden 2 groepen gemaakt en elk team van 2 personen heeft zijn eigen auto ter beschikking. Om beurten wordt er gereden. In eerste instantie rijden we in een colonne achter de instructeur aan tot we bij een wel heel uitdagend parcours komen. Gaan we dit doen?

De instructeur doet alle moeilijke oefeningen eerst voor met zijn auto, en daarna legt hij uit wat hij heeft gedaan en hoe, en ook waarom. Daarna mogen we één voor één hetzelfde doen. Het zweet staat in mijn handen, maar ik ben erg trots op mezelf als het in 1 keer lukt. Dit is een enorme beleving! Aan het einde van de dag hebben we allemaal veel geleerd, behoorlijk moeilijke stukken parcours afgelegd en veel zelfvertrouwen opgedaan, dit zal ons zeker helpen tijdens de vakantie!

Klaar voor vertrek?
Na de cursus vliegt de tijd snel voorbij en langzaam maken we ons klaar voor vertrek. De reisplanning geprint, een lijst met adressen van favoriete restaurants en winkels in de map, een stapel met reisboeken ligt klaar en dan gaan we de koffers inpakken op vrijdagavond voor vertrek. Hoe gedegen de voorbereiding ook was, en hoe lang ik ook daarover heb gedaan, het inpakken gaat altijd op de laatste minuut. Gelukkig heb ik daar niet veel tijd voor nodig, in een paar uurtjes zijn we bepakt en bezakt! Ieder een half-lege koffer, een extra grote reistas met daarin slechts onze rugzak voor de wandelingen en 1 tas met handbagage staan klaar! Nog 1 nachtje slapen en dan is het zover!

Dag 1: Zaterdag 18 september 2004

2004-10-17T09:46:00.004+02:00

Reisroute: Amsterdam – Chicago – Denver
Denver airport – Aurora – Denver downtown

Wat een lieve broer heb ik toch, zeg! Hij heeft ons vandaag naar Schiphol gebracht! De vlucht vertrekt pas om 10 minuten over 11, maar we willen wel graag zo vroeg mogelijk inchecken om goede plaatsen te krijgen. Met de trein is het niet mogelijk om 7 uur ’s ochtends op Schiphol te zijn vanuit Limburg. We overwogen daarom een hotelletje te boeken in de buurt van Schiphol, maar daar wilde mijn broertje niets van weten. Met hem als chauffeur in onze eigen auto zijn we dus lekker vroeg vertrokken, en vanwege dat vroege tijdstip hebben we op de heenweg ook geen files. De reis verloopt soepel en lekker vlot, wat is een privé taxi toch heerlijk!

Omdat we bijna vooraan in de rij staan bij de incheckbalie, zijn we ook gelijk aan de beurt wanneer de balie opengaat. Zonder problemen krijgen we ook deze keer een gratis upgrade naar de economy plus stoelen van United, en daar was de hele vroege incheck ook om te doen! We proberen altijd met United te vliegen, omdat United de enige maatschappij is met een economy plus klassen. Bij vliegtuigen die niet zijn volgeboekt is het makkelijk een van die stoelen gratis te bemachtigen, mits je vroeg incheckt! Economy plus betekent extra beenruimte van 5 inches, bijna 13cm extra dus. En voor Peter is dat erg prettig, met zijn lengte van 1,96m.

De koffers gaan zonder problemen op de band omdat ze op de heenreis natuurlijk nog niet vol zijn ;-) We hadden ieder een halfvolle koffer bij ons, plus nog een extra lege koffer met daarin de grote rugzak. De wandelschoenen hadden we gewoon aan, en verder hadden we op de heenreis 1 tas met handbagage en ieder een heuptasje voor de persoonlijke spulletjes. De rugzak zou op de terugreis dienen als extra tas handbagage, dus dat was goed geregeld. Goed voorbereid dus voor al onze inkoopplannen!

Na het inchecken gaan we eerst ontbijten bij Delifrance, daar zijn we wel aan toe na de vroege rit. Daarna struinen we natuurlijk even rond op Schiphol Plaza met zijn talrijke winkeltjes en doen de laatste inkopen voor ons vertrek. We slaan weer parfum in, en de nodige tijdschriften om de vlucht iets plezieriger te maken. De veiligheidscontrole bij de gate gaat ook voorspoedig en voor we het weten kunnen we al instappen in het vliegtuig.

De grond-stewardess heeft ons 2 plaatsen naast elkaar aan het raam gegeven in een rij van 2, waar we natuurlijk erg blij mee zijn. We installeren ons: de handbagage in het bagagevak, de boeken, tijdschriften en flesjes water in het vakje in de stoel voor ons. Schoenen gaan uit, die parkeren we onder de stoel voor ons en dan zijn we er helemaal klaar voor. Als iedereen aan boord is gaan de deuren dicht en we taxiën zelfs een kwartier vroeger dan gepland naar de take-off, waar we bijna gelijk kunnen vertrekken. Hoera, we zijn in de lucht!

De eerste etappe van onze vlucht voert ons naar Chicago. Met een wolkenloze hemel onder ons, genieten we van het prachtige uitzicht! De vlucht verloopt voorspoedig, het eten is lekker en we kijken een aantal heel leuke films, waaronder Raising Helen en Spiderman. De tijd vliegt om! In de rij naast ons zit een heel aardige jongen uit Eindhoven waarmee we een hele tijd kletsen. Hij gaat een rondreis maken met de motor, zijn vrienden wachten hem op in Chicago voor de rest van de reis.

Omdat we iets eerder zijn vertrokken in Amsterdam, landen we ook iets vroeger in Chicago. Van de “Windy City” merken we helemaal niets, het vliegtuig gaat vlekkeloos aan de grond. Tijdens de landing hebben we mooi uitzicht op de skyline van de stad en het prachtige turkooise water van Lake Michigan.

Het is fijn iets vroeger aan te komen, want soms duren de formaliteiten een hele tijd. Maar niet deze keer! Deze overstap in Chicago verloopt in een record tempo. Nog nooit eerder waren we zo snel door immigrations en douane. Omdat we economy plus hebben gezeten, en redelijk vooraan in het vliegtuig, waren we al snel uit het vliegtuig. Daarna in een hoog tempo doorlopen, wetende dat we dan zo snel mogelijk door de wachtrij zijn. Tot onze verbazing is de wachtrij bijna leeg, we kunnen zo doorlopen! We voelen ons erg welkom! Daarna koffers ophalen, door de douane en koffers weer inleveren. Het wijst zich allemaal vanzelf, de medewerkers van United staan ons op te wachten om alle koffers weer over te nemen.

Slechts na 40 minuten zitten we alweer bij de gate voor de laatste etappe van onze vlucht naar Denver. Dat mag wel in ons persoonlijk guiness book of records! En van die 40 minuten, hebben we minstens 20 minuten gelopen, de wandeling vanaf het vliegtuig naar immigrations is namelijk een behoorlijke afstand. We genieten van de eerste Amerikaanse milkshake en we brengen de tijd door met observeren en lezen.

De vlucht naar Denver vertrekt ook prima op tijd. We hebben nu ook weer heel comfortabele plaatsen: weer met zijn tweetjes naast elkaar bij het raam in een rij van 2, opnieuw economy plus, bij de uitgang. Beter bestaat niet! De vlucht naar Denver verloopt wel iets minder rustig door de turbulentie, en daardoor kunnen we een groot deel van de vlucht kletsen met de stewardess die tegenover ons zit. Een leuk mens! Op rustige momenten benut ik het grote raam in de nooduitgang voor het maken van foto’s van het mooie landschap dat onder ons voorbij glijdt. Verder kijken we nog een film, en ook deze vlucht gaat snel voorbij. Time flies when you’re having fun!

De bijnaam van Chicago als “The Windy City” kan beter worden overgedragen aan Denver vertelde de stewardess ons in het vliegtuig. Blijkbaar verlopen de vluchten van Chicago naar Denver vaak met veel turbulentie en zijn de landingen in Denver berucht vanwege de harde wind. En ze heeft gelijk! De landing verloopt met horten en stoten, maar uiteindelijk staan we veilig aan de grond. Ook nu verloopt alles weer in een record tempo, het is alsof het voor ons is besteld. In no time zijn we bij de bagageband en onze koffers komen er zowat als eerste uitrollen. Met de koffers lopen we naar de bushalte van Hertz om naar het verhuurkantoor te gaan, en de bus komt al aanrijden als we amper zitten. In het Hertz kantoor worden we gelijk geholpen, de auto staat al klaar voor ons, en binnen een half uur na de landing zijn we al op weg met de auto: een lekker luxueuze Ford Explorer, een 4x4. Ja ja, we hebben de cursus terreinrijden natuurlijk niet voor niets gedaan, we hebben wilde plannen in the Far West!

Het is inmiddels even na vijven, en de hitte in Denver komt ons nog steeds tegemoet. We hadden niet verwacht dat het nog zo warm zou zijn in deze tijd, Denver ligt namelijk al behoorlijk hoog. Het wordt niet voor niets The Mile High City genoemd, natuurlijk. Met behulp van het navigatiesysteem (Hertz Neverlost) in de auto rijden we vlot van het vliegveld af, op de snelweg naar Aurora. Aurora is een plaatse vlakbij Denver, en hier wonen Loek en Gepke. Loek is actief in de discussiegroep waarover ik al eerder schreef en hij heeft ons uitgenodigd voor een koffiestop, en ook om kortingkaartjes op te halen voor een pretpark in de stad. Vanaf het vliegveld is het maar een kwartiertje rijden en we zijn er dan ook snel. We worden heel hartelijk ontvangen, ook door de hond, en al snel kletsen we over van alles en nog wat. we voorzien ze van een nieuwe voorraad dropjes uit Nederland en daarna krijgen we een rondleiding door het enorme huis en de tuin, met zelfs een privé bioscoop. Het is erg gezellig en ter plekke besluiten om samen met z’n viertjes ergens gezellig te gaan eten.

We gaan op pad, ieder met onze eigen auto zodat we later gelijk kunnen doorrijden naar het hotel in Denver. Loek en Gepke nemen ons mee naar Outback, en dat was een voltreffer! Nooit eerder hebben we zo lekker gegeten. Ik smul van de Victoria Center Cut Filet en Peter kan de spare-ribs natuurlijk niet weerstaan op deze eerste avond in Amerika. Het is ook erg gezellig met Loek en Gepke en voor ons gevoel moeten we weer veel te snel afscheid nemen. Dit is zeker voor herhaling vatbaar!

Vanuit Outback vertrekken we naar ons hotel in Denver. We hebben het Ramada Inn Downtown geboekt, en de naam verraadt het al: het is in het centrum van Denver. Niet duur, lekker ruime en complete kamers, en gratis parkeren. Dit is een goede keus! Ik had via internet een aanbieding geboekt, maar het inchecken willen ze ons $78 per nacht laten betalen. Dat klopt niet! Natuurlijk accepteer ik dat niet en als ik blijf volhouden dat ik voor $45 per nacht heb geboekt, krijg ik de kamer uiteindelijk voor die prijs.

We installeren ons op de kamer en als we het kussen voelen vallen we allebei als een blok in slaap. Niet gek natuurlijk na zo’n lange reis en een gezellige avond erachteraan!

Dag 2: Zondag 19 september 2004

2004-10-16T09:46:00.001+02:00

Reisroute: Denver – Lookout Mountain – Castle Rock – Denver

Door de jetlag zijn we vandaag alweer vroeg paraat. We hebben gelukkig goed geslapen, en na een douche begeven we ons naar het restaurant voor een echt Amerikaans ontbijt. Hoewel vroeg, zijn we niet de eersten! Het smaakt heerlijk, maar is natuurlijk weer veel te veel, dus de bodem van het bord zien we niet verschijnen. Na het ontbijt verzamelen we de spullen die we vandaag nodig hebben en om 8 uur stappen we in de auto.

Omdat het vandaag zondag is, is er in de stad niet zoveel te beleven. We starten onze vakantie daarom met een dagje shoppen en dat is geen straf voor ons. Maar voordat we naar de Outlet gaan in Castle Rock, doen we nog een mooie autoroute naar Lookout Mountain, de winkels gaan immers ook pas halverwege de ochtend open. Vanuit Denver rijden we richting het Westen zo de bergen tegemoet, het is een spectaculair gezicht. We rijden langs vele huizen die op de bergen zijn gebouwd en die vaak aan beide kanten een geweldig uitzicht hebben. Wat moet het fantastisch zijn om daar te mogen wonen.

Op Lookout Mountain is het graf van Buffalo Bill, een legende die we deze reis nog vaak zullen tegenkomen. Hij staat immers symbool voor het Wilde Westen. En vanaf de berg heb je ook een spectaculair uitzicht op de vallei en de skyline van Denver. Omdat het nog vroeg is, is de hele omgeving nog in een lichte mist gehuld en dat maakt het prachtig mysterieus.

Als we zijn uitgekeken bij het graf en genoeg hebben van het uitzicht vervolgen we onze route naar de Outlets van Castle Rock. Deze liggen langs de I-25 ongeveer een half uurtje ten zuiden van Denver. In de outlet komen we de eerste scrapbookwinkel tegen van deze reis, en die wordt natuurlijk gelijk geplunderd door mij. Maar naast de scrapbookspulletjes vinden we hier niet veel van onze gading, de winkels zijn net iets anders dan we hadden gehoopt (geen Nike store bijvoorbeeld). Toch krijgen we wel een aantal uurtjes om, en halverwege de middag gaan we op zoek naar een shopping mall. Het wordt Park Meadows Mall, een luxueuze mall in Denver. Erg mooi, en veel leuke winkels. Ook hier slaan we weer een paar leuke dingen in.

Na de mall gaan we even terug naar het hotel, even uitrusten en de jetlag zijn werk laten doen. We kijken even TV en daarna gaan we op zoek naar een Applebee’s, een van onze favoriete Amerikaanse restaurants. Zoals verwacht smaakt het eten hier weer verrukkelijk.
De avond brengen we door op de hotelkamer, waar we nog even tv kijken en vroeg gaan slapen. Morgen staat een drukke dag op het programma!

Dag 3: Maandag 20 september 2004

2004-10-15T09:45:00.004+02:00

Reisroute: Denver (stad bezichtigen) – Aurora - Denver

De jetlag heeft ons nog steeds te pakken en we zijn alweer vroeg wakker. Na het douchen gaan we weer ontbijten, en om 8 uur laten we het ons weer goed smaken. Daarna gaan we op pad, vandaag staat de bezichtiging van de stad op het programma.

We starten met een stop bij het Molly Brown House, vlakbij het hotel, maar dat is helaas nog gesloten. Daarna rijden we door naar de Public Library. Hier parkeren we de auto langs de straat. Hoewel maandagmorgen, is er niet zoveel verkeer op straat, het is nog erg rustig. Omdat de bibliotheek nog is gesloten maken we een wandeling in het aangrenzende park, met een mooi uitzicht op het Capitol en het gemeentehuis. Hier zien we ook enkele zwervers de roes uitslapen, en de eekhoorntjes ontwaken en gaan op jacht naar voedsel.

Het is alweer erg warm vandaag, zo vroeg op de ochtend is de 20°C al gepasseerd en het belooft nog veel warmer te worden. De voorpellingen voor morgen zijn echter slecht. De kou zet in en het zou slechts 7-8°C worden. Dat kunnen we nu nog moeilijk geloven.

Het duurt nog een kwartiertje tot de bibliotheek opengaat en die brengen we door in het naastgelegen koffie-café. Hier drinken we een lekker kop(je) thee en genieten we van de prachtige prenten die aan de muur hangen. Er hangen een heleboel mooie foto’s bij van Amerikaanse steden, prachtig! Als de grote deuren eindelijk opengaan dwalen we eerst een beetje rond in het gebouw. Het is een enorm groot gebouw, maar op het eerste gezicht niet zo spectaculair.

Dan nemen we de lift naar de bovenste verdieping. Vanaf deze verdieping is er een prachtig uitzicht over Downtown Denver. Op deze verdieping ligt ook de leeszaal, met een heel apart houten bouwwerk in het midden, dat het licht van buiten heel apart reflecteert, het is een heel mooi gezicht. Het maakt de zaal heel sereen, wat de rust ten goede komt natuurlijk. Naast de leeszaal ligt de kartografie afdeling. Hier zijn een heleboel enorme landkaarten te vinden, velen daarvan ettelijke tientallen jaren oud. Prachtig! En zo gedetailleerd……… Wel heel apart dat wij als bezoekers deze kaarten gewoon mogen bekijken, ze liggen niet achter glas of zo. En alles ziet er nog prachtig uit, geen tekenen van vandalisme hier!

In de hoek van deze afdeling ligt ook een heel beroemde conferentiezaal. Hier heeft in juni 1997 de Denver Summit plaatsgevonden, een grote vergadering van een aantal wereldleiders. Onze eigen Wim Kok zat toen aan deze tafel tegenover President Clinton, hij vertegenwoordigde de European Council. De tafel met alle naambordjes was nog in tact. Leuk om te zien!

Als we zijn uitgekeken in de bibliotheek lopen we naar het Capitol om informatie te vragen over de rondleidingen die hier worden gegeven, we komen daarvoor later vandaag terug. Daarna verplaatsen we de auto naar een nabij gelegen parkeergarage, want langs de weg mag hij maar 2 uur blijven staan. Vanuit de parkeergarage lopen we naar de Denver Mint. Hier kunnen we helaas alleen het bezoekerscentrum bekijken en de souvenirwinkel, de Mint zelf is gesloten voor bezoekers.

Vanuit de Mint lopen we naar het vlakbij gelegen Firefighters Museum. Het is een klein museum, maar ze hebben een aantal enorm oude brandweerwagens gestald en ook een aantal bijzondere andere attributen. Op de eerste verdieping van het museum is een gedenkmuur gemaakt voor de slachtoffers van 9/11. Het is een prachtig museum, we krijgen de tijd hier makkelijk om!

Vervolgens lopen we terug naar het Capitol voor de rondleiding. We hebben een enthousiaste gids die veel bijzonderheden vertelt over het gebouw, zoals het speciale marmer dat overal in het gebouw is gebruikt en dat slechts op 1 plaats in de hele wereld is gevonden: in Pueblo, Colorado. Dus wel heel toepasselijk voor dit capitol, dat de staat Colorado vertegenwoordigt. De voorraad in Pueblo is uitgeput, al het marmer is verwerkt in het Capitol, en dat maakt het dus heel zeldzaam. Het is een mooi gebouw, vooral de lift is prachtig! En vanaf de hogere verdiepingen heb je een mooi uitzicht over de benedenvloer.

Vanuit het Capitol lopen we naar de 16th Street Mall. Dit is een winkelstraat zoals wij die in Nederland kennen. Er mogen geen auto’s komen, alleen bussen rijden de grote en heel brede straat op en neer, en je vind hier alle grote winkelketens uit Amerika. Natuurlijk sla ik weer een slag bij Dress Barn, waar ik een heel leuke rok scoor met een bijpassend shirt. Heel chique!

Vanuit deze straat maken we ook een ommetje naar het Brown Palace Hotel, naar Larimer Square en het Tabor Center. We bekijken de Denver Pavillons en brengen een uur door in de Barnes en Nobles en Borders, mijn favoriete boekenwinkels. Ik zou er wel een hele dag kunnen doorbrengen, maar dat kan ik Peter niet aandoen. We kopen nog een paar kleine sourenirtjes en nemen de bus terug naar het begin van de straat. Vanaf hier lopen we terug naar de parkeergarage om de auto weer op te halen.

De auto brengt ons vervolgens naar de AAA in Denver. Hier slaan we een grote slag en halen we landkaarten van alle staten die we zullen aandoen tijdens deze reis, en tevens ook een aantal boekjes met toeristische gegevens. Heel handig, en gratis voor ANWB leden! Als we weer onderweg zijn, bellen we even met Loek en Gepke om te informeren of ze het leuk vinden om nog eens met ons te gaan eten! Maar in plaats van uit eten gaan, worden we uitgenodigd voor een echte Amerikaanse Barbecue. Dat laten we ons geen 2 keer zeggen natuurlijk,

De volgende stop met de auto is bij Michaels, een enorme hobbywinkel. Ook hier slaag ik weer voor de nodige scrapbookspulletjes, die in Amerika zoveel goedkoper zijn dan in Nederland. Zucht, ik kan de hele winkel wel opkopen……. Ik heb me dan ook lekker uitgeleefd! Het budget dat ik bij elkaar had gespaard met mijn verjaardag is na dit bezoek dan ook helemaal op.

Voordat we naar Loek en Gepke vertrekken, gaan we ons even opfrissen in het hotel. Onderweg zoeken we met Neverlost naar een supermarkt om een toetje te scoren, maar we werden steeds naar een distributiecentrum geloodst. Dat was niet zo handig, en na even zoeken hebben we het opgegeven. Gelukkig werd het ons niet kwalijk genomen, en achteraf gezien had een toetje er ook niet meer bij gepast. De barbecue was enorm lekker, de steak was super, en de bijpassende salades maakten het geheel af. Het was weer een heel gezellige avond! Maar helaas moet ook daar een einde aan komen, en om 10 uur gaan we weer terug naar het hotel, waar we gelijk onder zeil gaan!

Dag 4: Dinsdag 21 september 2004

2004-10-14T09:45:00.001+02:00

Reisroute: Denver – Boulder – Peak to Peak highway – Estes Park

Het lijkt erop dat we het Amerikaanse tijdritme een beetje hebben gevonden, we worden vandaag pas wakker om 8 uur, we hebben heerlijk geslapen! Douchen en aankleden, foto’s opslaan op de flashtrax, en om half 10 gaan we op pad. Als we buiten komen blijken de voorspellingen toch correct: het is heel slecht weer, het regent, en het is berekoud. Brrrrrrr, we hebben een dikke trui nodig!

De eerste bestemming van vandaag is de REI store, een grote outdoorwinkel in Denver. Hier hebben we onze ogen uitgekeken, wat een winkel. Zoooooo groot, en erg mooi aangekleed ook! We slagen hier voor een paar outdoorbroeken voor Peter, en een riem, en nog wat kleine dingetjes die we later op onze hikes nodig hebben. Het is veel goedkoper dan in Nederland!

Vanuit de REI store rijden we naar de Cherry Creek Mall. Het is zo slecht weer, dat we weinig zin hebben in een buitenactiviteit. We moeten nog even wennen aan de kou ook. In de mall kijken we alleen rond, we kopen deze keer niets. Daarna gaan we op pad naar Boulder, een plaatsje ten westen van Denver, richting het Rocky Mountain National Park. Het plan was om hier het binnenstadje te bekijken, maar met het slechte weer slaan we dat maar over. In plaats daarvan duiken we de Flatirons Mall in, in Broomfield. Dit is een heel mooie mall, een prachtige houten aankleding maakt het erg gezellig en vooral ook in western stijl. Een grote open haard in de Food Court maakt het helemaal af!

Omdat het nog steeds regent, besluiten we de theefabriek van Celestial Seasonings te bezoeken in Boulder. Hier worden gratis rondleidingen gegeven, en je kunt de thee hier gratis proeven. De thee is heerlijk, en de rondleiding heel leuk om eens mee te maken. Soms is het wel heel lastig ademen, en iedereen krijgt dan ook een mondkapje, omdat de stof hoogtij viert in deze fabriek. Dat wordt op sommige plekken verergerd door de mint die is opgeslagen om pepermunt-thee van te maken. Ik word er zelfs misselijk van, maar na de rondleiding is dat alweer gauw over.

Na deze bezichtiging gaan we toch echt op pad naar onze volgende bestemming: het Rocky Mountain National Park. Het was eigenlijk de bedoeling om de meest zuidelijke ingang vandaag aan te doen en hier een korte wandeling te maken naar een waterval, maar dat hebben we vanwege het slechte weer maar geschrapt. In plaats daarvan gaan we gelijk naar Estes Park, waar we de volgende overnachting hebben geboekt.

Vanuit Boulder rijden we naar Nederland, een piepklein plaatsje dat natuurlijk even op de foto moet! Onderweg stoppen we nog even voor een heel korte wandeling naar een kleine waterval langs de weg, het is dan warempel eventjes droog. Als we daarna terug lopen naar de auto, komt er een sneeuwschuiver voorbij. Oeps, dat belooft niet veel goeds…….

En inderdaad, als we de Peak to Peak Highway verder rijden, een scenic route van Nederland naar Estes Park, gaat het sneeuwen. Het gaat steeds harder sneeuwen, en al gauw zien we geen hand voor ogen. We zijn in een sneeuwstorm beland. Wel heel avontuurlijk zo. Het wordt dan al snel donker, en dat maakt het wel erg mooi om te zien. We genieten ervan! Het is al na 9 uur als we eindelijk in Estes Park aanbelanden. Hier is het stikdonker, de straatverlichting brandt niet, dus het is lastig om je te oriënteren. We gaan daarom eerst even op zoek naar het hotel, voordat we even iets gaan eten bij Big Horn, een klein lokaal eettentje. Daarna duiken we in bed, tot de tanden gewapend met warme kleding, want het is ijskoud op de kamer.

Dag 5: Woensdag 22 september 2004

2004-10-13T09:45:00.002+02:00

Reisroute: Rocky Mountain NP – Wheatland

Wat een geweldige dag vandaag! Het is inmiddels al avond als we in Wheatland aankomen. We hebben een avontuur beleefd in Rocky Mountains National Park, we hebben onze grenzen verlegd vandaag!

Maar laat ik beginnen bij het begin. Door de kou op de kamer, de verwarming doet het bijna niet, slapen we allebei erg slecht. Zelfs met een fleecetrui, handschoenen en sokken aan in bed krijgen we het niet warm. Brrrrrrrrr, het lijkt alsof we op de Noordpool zijn beland. We hebben veel te weinig dekens, en de receptie was na 10 uur gesloten gisteravond, niemand meer te bekennen…… Deze nacht is niet voor herhaling vatbaar.

We staan vlug op en kleden ons warm aan, in winterverpakking wel te verstaan, zo vlug mogelijk om geen warmte te verliezen. We checken uit en rijden naar het centrum van het dorpje voor een ontbijt. Het is prachtig weer, droog, en de wegen zijn weer sneeuwvrij. Estes Park ligt in een dal, en de weides om ons heen zijn alweer groen. Maar de besneeuwde bergen omringen ons, het is een prachit gezicht. De zon schijnt stralend door de wolken heen, terwijl het nog erg koud is. We genieten met volle teugen!

In het centrum vinden we een piepklein winkeltje met 2 tafeltjes binnen waar ze bagels en fruit verkopen. Erg gezellig, en het eten is voortreffelijk! We laten ons adviseren door de eigenaar, en dat is een goede keus. Vanaf het pleintje hebben we geweldig uitzicht op de bergtoppen, en achter het tentje waar we zojuist hebben ontbeten ontdekken we het Stanley Hotel, het duurste hotels in de stad, het ligt er prachtig bij. In de weide voor het hotel staan een aantal elanden te grazen, alsof dit plaatje zo door een landschapsarchitect is bedacht.

En dan gaan we op pad naar het Rocky Mountain National Park. Hoewel Estes Park vlakbij de ingang van het park ligt, gaat er al een uur voorbij voordat we bij het visitor center zijn. We genieten van het uitzicht op besneeuwde bergen met de zon op de achtergrond. Het is zo intimiderend! In het visitor center blijkt dat de Trail Ridge Road en de Fall River Road beiden zijn gesloten in verband met de sneeuw. Misschien gaat de Trail Ridge Road later vandaag nog open? We passen onze planning aan en gaan daarom eerst de Bear Lake Road verkennen. Onze eerste stop is in Moraine Park, waar we de wandeling maken naar The Pool. Deze route is een gedeelte van de Fern Lake Trail en voert ons in het dal door een bos naar een watertje met een bruggetje erboven. Er ligt nog heel veel sneeuw als we beginnen, maar de dooi is al ingezet in het dal. We doen ongeveer 2 uur over de wandeling, vooral de heenweg is erg vermoeiend. We moeten nog wennen aan de hoogte en de ijle lucht die dit met zich meebrengt, en dat terwijl veel stukken van de route bergop gaan. Onderweg genieten we van de mooie uitzichten en de sneeuw, maar The Pool zelf is niet zo bijzonder.

Eenmaal terug bij de auto rijden we verder naar de Park & Ride bij Glacier Basin. Vanaf Sprague Lake is Bear Lake Road namelijk gesloten voor autoverkeer vanwege wegwerkzaamheden, en dus moeten alle bezoekers de (gratis) shuttlebus nemen. We parkeren de auto en stappen op de bus die ons naar boven voert, de berg op. We stappen uit bij Glacier Gorge, vanwaar we de wandeling maken naar Alberta Falls. We zijn dan al aardig omhoog geklommen met de bus, want hier bevinden we ons al op 9000 ft, zo’n 2700 meter. Hier is het nog veel kouder dan in het dal en het sneeuwt hier nog steeds heel hard. De wandeling is bergop, voor ons behoorlijk zwaar op deze hoogte, vooral ook door de hoge sneeuw. Maar we klagen niet, het is erg de moeite waard. Het uitzicht is fenomenaal en de waterval ook mooi om te zien. Als we even hebben gerust beginnen we aan de wandeling terug, en dat gaat een stuk sneller bergaf.

Bij de kruising ongeveer 0,3 mijl voor de bushalte besluiten we om niet de bus te nemen naar Bear Lake, een stop verder, maar om te lopen. Het is maar 0,2 mijl verder dan teruglopen naar de bus. Ja ja ja……. Maar het kost ook veel meer inspanning, want het gaat heel steil bergop. We laten ons niet kennen en ploeteren stug verder door de sneeuw, al moeten we ongeveer elke 100 meter pauzeren. De grote hoogte speelt ons hier parten, en omdat ik ook nog cara heb valt het niet mee om genoeg zuurstof binnen te krijgen. Eenmaal bij Bear Lake aangekomen, slaken we een zucht van verlichting. We hebben het gehaald! We zijn heel trots op onszelf.

Als we zijn uitgehijgd en bijgekomen nemen we natuurlijk een kijkje bij het prachtige meer, met mooi helder water, omringd door hoge besneeuwde bergen. Het is alsof we in een heel andere wereld zijn, zo mooi. Omdat we erg moe zijn van de inspannende klim, besluiten we de wandeling naar het volgende meer over te slaan en we nemen de shuttlebus terug naar de auto. De ranger bij de bushalte vertelt ons dat de Trail Ridge Road weer gedeeltelijk geopend is, dus die gaan we rijden.

De route is prachtig! Veel mooie uitzichten, en dan al die sneeuw. We stoppen heel vaak om foto’s te maken, en zien verschillende keren een paar mooie dieren. Het uizicht naar het dal is adembenemend! Halverwege de route moeten we weer omkeren omdat de weg hier nog is gesloten. Helaas, we moeten dezelfde route weer terug, maar dat is bepaald geen straf. We zijn de boomgrens net niet gepasseerd, en ook de Continental Divide zijn we niet overgestoken, maar toch zitten we hier wel erg hoog. Op het punt waar we moesten omdraaien was het halverwege de middag slechts 27°F, ongeveer -3°C, erg koud dus!

Op de weg naar de uitgang van het park komen we in de vallei nog een grote groep elanden tegen, wat een machtig gezicht! En zo dichtbij, alsof we deel uitmaken van een programma van National Geographic Channel.

Daarna rijden we het park uit, dwars door Estes Park, we volgen de US-34 naar Loveland. Een mooie route met een variatie aan uitzichten. Bergen, kleuren, water, ongekend mooi. We merken wel dat we weer dalen, want er is hier geen sneeuw meer te bekennen, en de temperatuur stijgt gestaag.

In Loveland zoeken we de Applebee’s op, maar het eten valt deze keer tegen, net als de bediening. We besluiten na het eten een stuk verder te rijden naar het noorden, richting South Dakota, zodat we alvast een stuk op weg zijn. We hebben de volgende overnachting niet vooraf gereserveerd, dus we zijn flexibel en kunnen gewoon stoppen als we moe zijn. We volgen de I-25 naar het noorden. De spits is al lang voorbij, het wordt alweer donker, dus we kunnen goed doorrijden. De grens met Wyoming vliegt aan ons voorbij, maar vlak voordat we van de I-25 af moeten richting South Dakota slaat slaat de vermoeidheid toch toe. Niet gek natuurlijk, na deze avontuurlijke en inspannende dag. Als we in Wheatland langs de I-25 een gloednieuwe Super 8 Motel passeren, besluiten we hier dan ook een bed te boeken. De kamer is picobello, de service fantastisch en de prijs heel goed! Nu lekker slapen en morgen gezond weer op!

Dag 6: Donderdag 23 september 2004

2004-10-12T09:44:00.002+02:00

Reisroute: Wheatland – Wind Cave NP – Custer SP – Mount Rushmore – Rapid City

Na een heerlijke nacht in een gloednieuw bed worden we lekker uitgerust wakker. En we hebben het niet koud gehad! Na het ontbijt gaan we weer op pad, nog verder naar het noorden. Ik bijt het spits af vandaag, ik zit voor het eerst deze vakantie achter het stuur. We volgen nog een klein stukje de I-25 en bij Lusk gaan we van de snelweg af. De route is saai en het waait enorm hard. Gelukkig is het wel droog en zonnig, al is de temperatuur nog maar 54°F, oftewel 12°C. Langs de saaie weg komen we zowaar nog een file tegen: de trein! We zien een heleboel heel lange treinen achter elkaar. Er moet vast een groot bedrijf in de buurt zijn, maar we zien niets van betekenis. Heel af en toe zien we een zijweg langs de highway met een brievenbus aan het begin, maar de grote ranches liggen zo ver van de weg af, dat we ze niet kunnen zien.

Na een paar uurtjes rijden komen we in het begin van de middag aan in Wind Cave National Park. Als we het park binnenrijden komen we al snel bij een kruising met een parkeerplaats en een informatiebord. Als we hier uitstappen horen we een geluid dat we niet kunnen thuisbrengen, maar we zien al snel waar dat vandaan komt: we worden omringd door prairie-dogs. Om ons heen liggen een aantal grote weides waar het stikt van deze schattige beestjes. We maken natuurlijk een heleboel foto’s!

Daarna rijden we verder, op zoek naar het visitor center. Onderweg zien we een aantal buffalo’s langs de weg grazen die we natuurlijk ook vereeuwigen op de foto. En als we dan weer verder rijden steekt een coyote de weg over, pal voor onze auto. Wauw!

Eenmaal in het visitor center nemen we een kijkje. Er is een museum en een heel mooie souvenirshop. Hier starten ook de rondleidingen naar de grotten, maar daar hebben we vandaag niet zoveel zin in. Later blijken die ook allemaal te zijn volgeboekt, dus we hadden dan sowieso achter het net gevist. We gaan dan verder op pad naar Custer State Park. We passeren door een mooi landschap met veel wildlife, onderweg poseert een prairiehondje zelfs naast onze auto speciaal voor ons!

In Custer State Park nemen we Needles Highway. We betalen netjes het entreegeld, door het geld te deponeren in een geldzakje en dat in een brievenbus te gooien. Aan het begin van de weg zien we niet veel nieuws, en we vragen ons af of dit het geld wel waard is. Halverwege de route verandert het uitzicht en we zien een aantal heel bijzondere rotsformaties. Nu begrijpen we waar de naam van deze weg vandaan komt. Prachtig! We passeren een tweetal heel smalle tunnels die zijn uitgehakt in de rotsen, heel avontuurlijk en erg mooi. Peter speelt nog even voor ontdekkingsreiziger en klimt op 1 van de rotsen voor een nog beter uitzicht.

Daarna gaan we weer de berg af en via een aantal s-bochten komen we bij Sylvan Lake. Hier pauzeren we even en maken een korte wandeling langs het meer. Hier waait het erg hard, en de wind maakt het erg koud. De zon is nergens te bekennen. We blijven niet lang en rijden daarna de kortste route naar Mount Rushmore. Deze bezienswaardigheid staat al heel lang op het wensenlijstje van Peter en hij wordt dan ook even stil bij de aanblik van die massieve hoofden in de berg. We zijn onder de indruk, we vinden het zeer de moeite waard. Natuurlijk kijken we ook rond in het bezoekerscentrum en slaan we onze slag in de souvenirshop. Daarna vervolgen we onze route. We willen nog een stukje rijden van de Peter Norbeck Scenic Drive, omdat je door de tunnels op deze route een mooi uitzicht hebt op Mount Rushmore. Het is inderdaad erg mooi!

Onze overnachting staat gepland in Rapid City, de uitvalsbasis voor een bezoek aan de Badlands morgen. We gaan op weg en onderweg in de stad eten we in de Outback die we toevallig passeren. Vandaag smullen we allebei van de Victoria Center Cut Filet, voorafgegaan door een lekker broccoli cheese soup. Deze biefstuk bij Outback is abominabel goed, de lekkerste die we ooit hebben gegeten. We smullen dan ook enorm. Ik heb een berehonger en als toetje neem ik nog de Cinamon Apple Oblivion en die gaat erin als koek. Nooit eerder was een toetje zo lekker!

Na het eten zoeken we een motel, en we slagen bij de Country Inn & Suites, tegenover de Outback. Dat is snel gevonden! We krijgen na een beetje onderhandelen een suite met een bubbelbad voor de prijs van een normale kamer. Na het inchecken halen we nog snel een paar boodschappen bij Target om de hoek van het hotel, we lezen even de e-mail op de centrale computer en duiken dan samen de whirlpool in. Dat is lekker ontspannen!

Dag 7: Vrijdag 24 september 2004

2004-10-11T09:44:00.003+02:00

Reisroute: Badlands NP – Wall – Black Hills - Sheridan

Uitslapen is er vandaag niet bij. We hebben een druk programma voor de boeg en we willen daarna ook nog een flink stuk rijden om alvast een heel eind richting de volgende bestemming te komen die de nodige mijlen naar het westen is. Maar zover is het nog niet. First things First!

Het ontbijt in het hotel smaakt voortreffelijk, de keuze is enorm. Als onze buikjes vol zijn gaan we op pad naar Badlands NP. We nemen nu niet de scenic route maar de snelste route via de snelweg, zodat we profijt hebben van het zachte ochtendlicht en zo de kleuren in het park goed tot hun recht komen. Het is nog een klein uurtje rijden en om kwart voor 9 komen we aan in het park. Voor het eerst moeten we ons hier legitimeren als we met de National Park Pass het park binnen willen.

Bij de eerste overlook doen we de Door Trail. Deze wandeling leidt ons dwars door de barre rotsen en kleigrond met gele paaltjes om de route te herkennen, er is geen pad. De route is prachtig, we hebben het gevoel in the middle of nowhere te zijn, omringd door “slecht land”. Heel onwerkelijk. De klei is hardnekkig en soms is het lastig een goede ondergrond te vinden, maar dit maakt het wel heel bijzonder!

De volgende korte wandeling is de Window Trail. Aan het einde van deze wandeling heb je een schitterend uitzicht in de afgrond, alsof je door een raam kijkt. De rotsformaties zijn heel bizar en bijzonder, het is een schitterend park. Het weer is ook prachtig. De zon schijnt en de temperatuur is 70°F, zo’n 21°C. Beter kan niet!

Verderop langs de route doen we nog de Cliff Shelf Train en de Fossil Trail, waar langs het pad een aantal fossiele vondsten zijn uitgestald die in dit gebied zijn gevonden. Badlands is een van de gebieden waar nog regelmatig dinosaurusbotten worden gevonden, en het is dan ook streng verboden om in de grond te graven en iets van de bodem mee te nemen.

Na de wandeling rijden we verder via de Badlands Loop en stoppen bij een aantal andere mooie uitzichtpunten. De vermoeidheid slaat dan langzaam toe bij Peter en we wisselen van stoel, ik rijd verder. Aan het einde van de verharde weg in het park komen we nog een aantal schitterende formaties tegen met hele felle kleuren, ik kan er geen genoeg van krijgen!

Bij Wall rijden we het park weer uit. Omdat we gisteren in Wind Cave National Park al een heleboel prairiehondjes hebben gezien, slaan we de prairie dog town langs de onverharde Sage Creek Rim Road vandaag over en we rijden verder naar het plaatsje Wall.

Als je nog nooit gehoord zou hebben van Wall Drug, dan zou je inmiddels toch wel nieuwsgierig zijn geworden door de vele reclameborden langs de weg. We besluiten dan ook om er een kijkje te nemen. Het is een allegaartje van winkels, onder 1 noemer bijelkaar gebracht in een chaotisch geheel, met een westernsausje eroverheen. Je vind er werkelijk alles.

Als we zijn uitgekeken rijden we terug naar Rapid City, het is dan nog aan het begin van de middag. Bij Rapid City nemen we de scenic route door de Black Hills naar Deadwood en Lead, maar we vinden deze dorpjes niet echt bijzonder en besluiten om door te rijden naar de I-90. We liggen nu voor op het schema. We slaan Devils Tower over en we besluiten om door te rijden naar het westen. De omgeving is hier erg saai. Soms kom je lange stukken geen levend wezen tegen en we voelen ons de laatst overgebleven levende wezens op de aardbodem. Als we om 7 uur ’s avonds aankomen in Sheridan, een dag eerder dan gepland, is dat gevoel weer snel over. We are amongst the living! Eerst gaan we op zoek naar een motel. We belanden in de Comfort Inn langs de snelweg. Als we zijn ingecheckt gaan we nog even eten bij Perkins om de hoek, maar daar valt het eten en de bediening erg tegen. Om half 9 zijn we weer terug in het hotel en binnen een halfuur ben ik in diepe slaap verzonken. Doodmoe ben ik na deze lange reis. Peter kijkt nog even TV en volgt niet veel later. Morgen lekker uitslapen!

Dag 8: Zaterdag 25 september 2004

2004-10-10T09:43:00.003+02:00

Reisroute: Sheridan – Shell Falls – Big Horn Mountains – Greybull - Cody

Zoals we onszelf gisteren hebben beloofd, slapen we vandaag eerst lekker uit. We liggen immers toch voor op het schema. Voor mijn doen slaap ik een gat in de dag, ik word pas wakker om 9 uur. Dat was blijkbaar hard nodig!

We doen lekker rustig aan, uitgebreid douchen, foto’s kopiëren naar de flashtrax, reisverslag bijwerken en gewoon lekker tutten. Het is al half 11 als we op pad gaan naar onze volgende bestemming: Cody. We nemen de scenic route door Shell Canyon, dwars door Big Horn National Forest. Het is een mooie route die ons hoog de bergen in voert. And what goes up, must come down, nietwaar? In de bergen komen we ook hier weer sneeuw tegen, maar in het dal is de temperatuur met 70°F heerlijk.

We passeren de Shell Falls en ondanks dat de bezoekersfaciliteiten zijn gesloten nemen we hier toch een kijkje. Het is absoluut de moeite waard. Nadat we weer de nodige plaatjes hebben geschoten van het natuurschoon rijden we weer verder. We passeren het dorpje Greybull waar we de auto ook weer voorzien van de nodige liters brandstof. Met de telefoon bij het tankstation en de zojuist door ons aangeschafte telefoonkaart krijgen we voor het eerst contact met pap en mam, en we kletsen even lekker bij. Zo’n telefoonkaart is toch wel erg handig, vooral als de mobiele telefoon niet werkt in het Wilde Westen. Vlakbij het tankstation ligt een groot vliegtuigmuseum. Hier gaan we niet naar binnen, maar we nemen wel een kijkje langs de weg. Er staan een aantal heel indrukwekkende machines opgesteld op het terrein buiten!

Om half 3 ’s middags komen we aan in Cody, waar we eerst het Buffalo Bill Historical Center opzoeken. De dame achter de kassa is zo vriendelijk om ons slechts voor slechts 1 persoon entree te berekenen, omdat we zo laat op de middag zijn. We hebben nog 2½ uur de tijd, en dat is voor ons precies genoeg. De verschillende musea in het complex zijn erg de moeite waard. Het is erg mooi opgezet, heel interactief, en de informatie is van een hoog niveau. We genieten ervan! Het is niet druk met bezoekers, maar toch lopen er heel veel mensen rond. Er is hier vanavond een Patrons Ball, en veel mensen zijn heel druk met het aankleden van de verschillende ruimtes en het dekken van de verschillende dinertafels die hier tijdelijk zijn opgesteld. Het geheel ziet er erg sfeervol uit!

Na het museum rijden we naar de Buffalo Bill Dam. Het is maar een kleine dam, maar de ondergaande zon zorgt wel voor een mooi uitzicht. Niettemin zijn we snel uitgekeken en we rijden weer terug naar Cody op zoek naar een slaapplaats. We belanden in Buffalo Village, in een kleine cabin. Klein, maar fijn. Het is voorzien van alle gemakken en het is erg knus en gezellig. Na het uitladen van de koffers gaan we iets eten bij de lokale Italiaan, en dat smaakt voortreffelijk. Goede keus! We wandelen dan nog even door het kleine centrum van het dorp en gaan dan weer terug naar onze cabin voor een knusse avond.

We hebben vandaag gehoord dat de Beartooth Pass is gesloten vanwege de vele sneeuwval, dat is wel een domper voor ons. We hebben nu wel een extra dag in Yellowstone. Toch besluiten we later toch maar naar het Noorden te rijden, naar Cooke City, want de oostelijke toegangsweg vanuit Cody naar Yellowstone is vanwege wegwerkzaamheden heel beperkt open. Misschien hebben we morgen geluk, en is de weg toch geopend? We zullen zien. Nu eerst lekker slapen!

Dag 9: Zondag 26 september 2004

2004-10-09T09:42:00.002+02:00

Reisroute: Cody – Chief Joseph highway – Beartooth Scenic highway – Yellowstone NP – Mammoth Hot Springs

We zijn vandaag vroeg wakker, we hebben goed geslapen. Allereerst krijgt Peter een heel dikke knuffel voor zijn verjaardag en een dikke proficiat natuurlijk! Als we daarna zijn gedoucht en aangekleed gaan we ontbijten in het restaurant van het naastgelegen Holiday Inn Hotel. Hier smullen we van een lekker uitgebreid Amerikaans ontbijt en natuurlijk wordt Peter niet vergeten. De staf van het restaurant zingt Happy Birthday voor hem, en hij wordt getrakteerd op een brownie met een kaarsje. Een verjaardag in Amerikaanse stijl, dus! Hij kleurt helemaal rood van alle aandacht, maar stiekum vindt hij het toch wel leuk. Iedereen in het restaurant feliciteert hem, zelfs de gasten, en dat is wel heel erg attent!

Na het ontbijt gebruiken we de telefoons in het hotel om even onze wederzijdse ouders te bellen en te laten horen dat alles goed is met ons. Daarna checken we uit en gaan we op weg naar Yellowstone. Ik ben vandaag de eerste chauffeur.

Omdat het inmiddels al half 10 is, moeten we wel de noordingang nemen naar het park, want de toegangsweg naar de oostingang is maar beperkt open en dat halen we niet meer. We volgen highway 120 en 296 naar het Noorden, de Chief Joseph Byway, maar we vinden het uizicht niet spectaculair. Na 1½ uur rijden komen we aan bij highway 212, de Beartooth Highway. Hier moeten we linksaf om naar Yellowstone te gaan, maar rechtsaf ligt de beroemde scenic route die zou zijn gesloten vanwege de sneeuwval. We zien echter geen sneeuw en de weg lijkt op het eerste gezicht gewoon open. We gokken het erop en we besluiten te gaan kijken hoever we kunnen komen.

De eerste stop langs de route is Bear Lake. Dit is een mooi bergmeer met groen-blauw water. De weg is erg smal, en ik krijg de zenuwen van de diepe afgronden waar ik langsaf moet rijden, dus Peter neemt vanaf hier het stuur van me over. Ik krijg nog steeds de rillingen af en toe, maar nu kan ik tenminste gewoon de ogen dicht doen als ik het te eng vind. Dat gaat natuurlijk moeilijk als je achter het stuur zit….

De route naar boven is werkelijk prachtig! Het landschap en het uizicht verandert continu. We stoppen onderweg nog een aantal keren om te genieten van het uitzicht. We passeren vele mooie bergmeertjes en overal om ons heen zien we besneeuwde bergtoppen. We passeren een motel en een campground “On top of the World” en die naam vinden we wel goed gekozen, want je waant je hier echt op de top van de wereld. We rijden nog verder naar boven en even later passeren we de boomgrens. Hier ligt nog veel sneeuw langs de weg, het uitzicht is fantastisch! Gek genoeg is het hier nog steeds 50°F, helemaal niet koud dus. Toch ligt de sneeuw op sommige plekken nog metershoog. Dit is genieten met de hoofdletter G. Als we op het hoogste punt zijn draaien we weer om en rijden terug naar het dal, waar we de weg vervolgen naar Yellowstone.

Om ongeveer half 2 ’s middags komen we aan in het park. Ook hier moeten we ons bij de ingang weer legitimeren, de controles zijn toch wel streng, zelfs in het naseizoen.Eenmaal in het park moeten we nog een behoorlijke afstand afleggen tot Tower Junction. Onderweg kunnen we genieten van mooie uitzichten over de uitgestrekte weides in prachtige herfstkleuren. In Tower Junction zijn alle faciliteiten gesloten en we rijden daarom verder tot Tower Fall, een mooie waterval. Na een korte wandeling hier draaien we weer om, omdat verderop naar het zuiden de weg is afgesloten wegens wegwerkzaamheden, we rijden naar Mammoth Hot Springs, de ingang in het noordwesten van het park.

Onderweg stoppen we natuurlijk een aantal keren om foto’s te maken en we maken ook een korte wandeling naar een kleine waterval die niet zo bijzonder is. Om half 5 ’s middags zijn we bij Mammoth en in het daargelegen hotel informeren we of er nog een kamer vrij is, en we hebben zowaar geluk! Het is wel een eenvoudige kamer zonder bad en wc, maar daarvoor is de prijs ook heel gunstig. We besluiten de kamer te nemen, want we zijn vanochtend toch fris gedoucht en we kunnen best 1 dagje zonder. De kamer is klein en heeft 2 double beds, maar voor 1 nachtje is dat voldoende, nu kunnen we tenminste in het park blijven.

Na het inchecken gaan we in het naastgelegen restaurant eten, want we barsten van de honger. Het restaurant is net geopend om 5 uur en we kunnen plaatsnemen aan een tafeltje aan het raam. We hebben nu gratis entertainment tijdens het diner, omdat we precies uitkijken op een kudde Moose die naast het hotel bivakkeert. De mannetjes zijn bronstig, en er zijn er 2 op oorlogspad, dus de kudde wordt begeleid door 2 park rangers. De geluiden die de bronstige dieren maken zijn erg bijzonder, het gaat door merg en been. Het eten is niet zo bijzonder en ook erg duur in vergelijking met de kwaliteit die we krijgen, maar je moet toch iets nietwaar. Gelukkig is de bediening wel heel goed.

Na het eten besluiten om nog een wandeling te maken langs de terrassen in Mammoth Hot Springs (Main Terace), want het is nog niet donker en het ligt vlakbij het hotel. Het is een mooie wandeling en lekker rustig, maar het is nog wel een behoorlijke klim. Het is erg de moeite waard, vooral zo tegen zonsondergang, we kunnen een aantal heel mooie foto’s maken. Als het bijna donker is zijn we weer terug bij het hotel, waar de kudde Moose de mensen nog steeds amuseert.

In de souvenirwinkel kopen we een aantal ansichtkaarten om te versturen naar Nederland, en ook een paar speelkaarten om de tijd vanavond te verdrijven. In het hotel zijn verder geen faciliteiten, en er is ook geen tv op de kamer. We vermaken ons de rest van de avond met het schrijven van de kaarten en we spelen een paar potjes jokeren en pesten. Omdat we toch wel moe zijn na deze enerverende dag, gaan de oogjes ook vandaag alweer vroeg toe!

Dag 10 : Maandag 27 september 2004

2004-10-08T09:41:00.002+02:00

Reisroute: Yellowstone NP ( Mammoth Hot Springs – Norris – Madison – Canyon – Lake)

Helaas bood de nacht niet de rust die we nodig hadden, we slapen niet zo goed. Er is geen airco op de kamer, en de kamer is erg warm. Ook is het erg gehorig en de andere gasten op de gang maken veel lawaai. We staan dan maar vroeg op en gaan ontbijten in hetzelfde restaurant waar we gisteren hebben gegeten, er is namelijk geen andere keus. Gelukkig smaakt het ontbijt wel goed.

Na het ontbijt gaan eerst even langs het postkantoor om de kaarten voor het thuisfront op de post te doen en daarna gaan we verder op onze ontdekkingstocht door Yellowstone. We beginnen met nog een kleine wandeling langs de Lower Terrace, en daarna nemen we de auto voor de Upper Terrace Drive. Deze is ook erg mooi, maar toch minder spectaculair dan de terrassen die we gisterenavond hebben gezien. Daarna rijden we weer terug naar Mammoth Hot Springs, omdat we zijn vergeten de dorst van onze slurpende auto te lessen. De prijs hier in het park is wel veel hoger dan buiten het park, maar een uitstapje naar buiten kost ook weer veel tijd, we nemen het maar voor lief.

Jammer genoeg voel ik me vandaag niet zo lekker. Ik heb veel last van de bijwerkingen van mijn astma medicijnen. Ik heb wel vaker last van trillende handen, maar niet zo erg als vandaag. Ik tril over mijn hele lijf. Zou het een lichte mate van hoogteziekte zijn? Ik heb ook meer moeite met ademen, nog veel meer dan in Rocky Mountain National Park. Dat is toch wel raar, want we zitten nu niet zo hoog in de bergen. Toch maar even afwachten vandaag.

Na de tankbeurt rijden we weer verder, eerst richting Norris voor het Geyser Basin. Onderweg maken we nog een fotostop bij Clearwater Springs en bij Roaring Mountain. Wat een vreemd fenomeen is die laatste! In het Norris Geyser Basin doen we de lange wandeling door het Back Basin, waar we onder meer de indrukwekkende Steamboat Geyser zien. Helaas sputtert die alleen vandaag, we zien hier geen eruptie. De erupties van deze geiser zijn helaas niet voorspelbaar, zoals sommige anderen in het park. Naast deze bekende geiser zien we nog een aantal andere interessante activiteiten, zoals de pruttelende modderpoelen (die doen me aan een heks denken….) en een aantal heel kleurrijke poelen. Het is een prachtig gezicht! Op de terugweg lopen we opnieuw langs Steamboat Geyser en daarna werpen we een blik in het erbij gelegen museum. Zonder Peter loop ik van daaruit nog even het pad naar beneden tot aan Porcelain Basin, voor wederom een schitterend uitzicht. Je raakt er niet uitgekeken!

We stappen opnieuw in de auto en rijden verder naar Madison. Onderweg stoppen we voor een steile wandeling naar Artist Paintpots, waar we opnieuw een mooi uitzicht hebben over een aantal geisers en poelen met heel felle kleuren. De kleuren in Yellowstone zijn echt zo mooi, ik raak er niet over uitgepraat. De volgende stop onderweg is bij Gibson Fall, hoewel die de naam geen eer aandoet. Het is namelijk geen echte waterval, maar een cascade. We maken een paar foto’s en begeven ons daarna naar Terrace Spring, een enorm warm klein meertje, waarin een gedeelte van het water kookt. Wat een idee, zeg…..

Vanuit Madison rijden we weer terug naar Norris, waar we nu de afslag nemen richting Canyon Village. Onderweg nemen we de scenic route langs de Virginia Cascade. In Canyon Village nemen we de eenrichtingsweg langs de Grand Canyon of the Yellowstone. Dit is de North Rim Road. Hier maken we een uitstapje naar Inspiration Point, waar we een mooi zicht hebben op de canyon onder ons. Peter laat mij nog enorm schrikken door in een onbewaakt ogenblik de fotocamera op het statief te zetten en die vervolgens ver over de afgrond vast te houden om met de zelfontspanner foto’s te maken. Ik schrik me een ongeluk als ik me juist op het klikmoment omdraai, omdat ik mijn camera in gedachten al naar beneden zie vliegen. Als ik weer ben bijgekomen van de schrik rijden we verder naar Grandview Point en Lookout Point, waar we de Lower Falls goed kunnen zien. Wat is deze waterval toch spectaculair! Prachtig.

Eenmaal terug op de hoofdweg maken we nog een uitstapje naar de bovenkant van de Upper Falls, we staan hier als het ware bovenop de waterval, met een mooi uitzicht upstream. Dan steken we met de auto de Chittenden Bridge over en rijden we de South Rim Road. Bij het eerste viewpoint hebben we een prachtig uitzicht over de Upper Falls, schitterend! Daarna rijden we verder naar Artist Point, voor nog een blik op de Lower Falls. We genieten ervan, het is werkelijk prachtig. Het weer werkt vandaag ook erg mee, het is erg zonnig en de temperatuur perfect. Het is inmiddels al laat in de middag, en het zachte licht doet de kleuren van de Canyon erg mooi uitkomen, wat hebben we toch een geluk dat we dit mogen meemaken!

Na het onvergetelijke bezoek aan de Grand Canyon of the Yellowstone rijden we verder naar Yellowstone Lake, want onze volgende overnachting is geboekt in het Lake Yellowstone Hotel. Onderweg stoppen we nog een aantal keren voor een mooi uitzicht over Hayden Valley, waar we langzaam een heel dreigende lucht zien aankomen. Dat belooft niet veel goeds! Even verderop stoppen we bij Sulphur Caldron en Mud Volcano, en de geur die hier hang is pure zwavel. Bij de geisers ruik je het ook wel, maar hier is het enorm indringend. Heel apart!

Na de laatste stop zitten we net weer in de auto als er een onweer losbarst met de bijbehorende neerslag. Het hagelt en het regent, het gaat enorm tekeer. Even verderop is het weer droog, maar niet voor lang, want de bui komt achter ons aan. Gelukkig zit de dag er bijna op!

In het hotel checken we in en we brengen onze koffers naar de kamer. Het is een heel oud hotel, met een gezellig ouderwetse sfeer, erg leuk! De kamer is klein, maar we hebben een prachtig uitzicht over Lake Yellowstone. Genieten! Voor vanavond half 9 hebben we een tafel gereserveerd in het restaurant, maar we hebben zo’n honger dat we even informeren of we niet eerder terecht kunnen. We hebben geluk, we kunnen gelijk aanschuiven! Dat komt goed uit, want buiten regent het nog altijd, en het wordt nu ook al donker, we missen dus niets.

We kiezen allebei de angus steak van het menu en die smaakt voortreffelijk. De bediening is ook erg goed en we nemen lekker de tijd om te genieten van de romantische sfeer. Na het eten maken we de souvenirwinkel onveilig en dan trekken we ons terug op onze kamer. Peter neemt een heet bad, en ik werk aan het reisverslag en sorteer alvast wat foto’s. Maar veel puf hebben we niet meer, de buitenlucht maakt niet alleen hongerig, maar ook moe. Om half 10 gaan we vandaag dan ook al onder zeil. Welterusten!

Dag 11: Dinsdag 28 september 2004

2004-10-07T09:41:00.002+02:00

Reisroute: Yellowstone NP (Lake – West Thumb – Old Faithful) –
Grand Teton

Dit prachtige uitzicht vanaf onze hotelkamer nodig natuurlijk uit voor het meemaken van een zonsopgang, de wekker stond vandaag dan ook om half 7. Blijkbaar was ik er zo op ingesteld, dat ik even voor de wekker al wakker werd. Jammer genoeg was er niet zoveel te zien, omdat het mistig was. Ik heb de wekker maar uitgezet en ben weer bij Peter in bed gekropen.

Om kwart voor 8 zijn we allebei genoeg uitgeslapen en na een lekkere warme douche maken we ons klaar voor het ontbijt. Bij het indoen van mijn gehoorapparaatjes merk ik dat 1 van mijn apparaatjes kapot is, na enig onderzoek blijkt de toonbocht te zijn gebroken, waardoor het geluid erg wordt vervormd. Niet om aan te horen! Maar gelukkig heb ik een reserve toonboch bij me, en kan ik mijn “zintuig” repareren. Maar schijn bedriegt, want nu past het oorstukje niet meer op het apparaatje, waardoor het steeds los gaat. En wanneer het los gaat, heeft dat een vervelend gepiep tot gevolg, en valt natuurlijk het geluid weg. En hier midden in Yellowstone is er natuurlijk geen hulp voorhanden. Nou ja, we moeten ons maar redden vandaag…….We ontbijten vandaag in het restaurant van het hotel, een andere keus is er hier niet. Het smaakte wel redelijk, maar het hield niet over. De volgende keer toch maar een eigen voorrraad meebrengen!

Nadat we zijn uitgecheckt maken we ons op voor de laatste dag Yellowstone. We rijden langs het meer naar West Thumb en maken daar een wandeling langs het basin. Deze ligt aan het strand van Lake Yellowstone en het is daarmee wel het mooist gelegen basin in het park. We zien er enkele pools met prachtige kleuren waarvan je de diepte ook heel goed kan zien. Ik verval in herhaling, maar het is echt prachtig!

Daarna rijden we naar Grant Village waar we de verwachte eruptietijden opvragen van de belangrijkste geisers in de Old Faithfull area. We rijden dan naar de Old Faithfull waar we een mooi plaatsje zoeken op de tribunes om de eruptie goed te kunnen zien. We zijn mooi op tijd, en we kunnen een mooi plaatsje bemachtigen. Als we om ons heenkijken zien we toch wel heel veel mensen. Vooral hier valt het erg op, in de andere delen van het park hebben er daar niets van gemerkt. Blijkbaar is de Old Faithfull de belangrijkste publiekstrekker in het park.

Voordat de Old Faithfull, die zijn naam te danken heeft aan de al lange tijd zo voorspelbare eruptietijden, zijn water in de lucht gooit, worden we vermaakt door een grote kudde buffalo’s, met een aantal baby’s in hun midden. Ze lopen pal voor ons langs, terwijl de geiser nog even op zich laat wachten. Als de geiser eindelijk losbarst is de kudde al een stuk verder, maar één buffalo wil nog wel dienen als voorgrond op de foto. De eruptie is erg indrukwekkend, precies zoals we hadden verwacht. Grappig is ook dat het Amerikaanse publiek na afloop een groot applaus geeft, alsof we in het circus een show hebben gezien. Grappig!

Na het spektakel wandelen we naar de Old Faithfull Inn om de lobby te bewonderen. Het is een schitterend hotel, dat moeten we beslist onthouden voor een volgend bezoek. We kijken nog even rond in het souvenirwinkeltje en daarna gaan we eten, we zijn alweer toe aan een lunch. Op de parkeerplaats roken we zojuist een lekker barbecue hamburgerlucht, maar we weten niet waar die vandaag kwam. Navraag bij het personeel leert ons dat we daarvoor bij de Geyser Grill moeten zijn, bij de tegenovergelegen Snow Lodge. Zo gezegd, zo gedaan. De hamburger smaakt Peter hier prima, terwijl ik een lekkere portie chili naar binnen werk.

Als onze magen weer zijn versterkt gaan we een wandeling maken door Geyser Hill, het basin achter de Old Faithfull geiser. Hier kunnen we nog meer geisers en pool bewonderen. Ook zien we, nu vanaf de andere kant, een nieuwe eruptie van de Old Faithfull, wel een mooi gezicht van deze kant!

Langs de route zien we nog een aantal erupties van kleinere geisers, maar ook die zijn erg mooi. Ze doen beslist niet onder voor de Old Faithfull. We lopen de route helemaal tot aan de Morning Glory Pool, waar we een park ranger een naastgelegen pool zien schoonmaken. Blijkbaar worden in de pools veel voorwerpen gegooid door toeristen. Geld, dat brengt geluk zeggen ze, maar ook afval. We vragen ons af welke idioten dit doen, het is zo’n prachtig stukje natuur dat je op slechts een paar gebieden over de hele wereld kunt bewonderen, Dat doe je toch niet?

Onderweg naar de genoemde pool genieten we vooral van de Castle Geyser, wat een fenomeen. Hij ziet er inderdaad uit als een kasteel, waaraan hij vast zijn naam heeft te danken. Erg mooi! Maar ook zien we een heel kleine geiser die continu een stroom water spuit met veel kracht, hij stopt nooit. We hebben extra veel geluk, omdat aan de voet van deze geiser een kleine regenboog zichtbaar is. Prachtig, wat kan de natuur toch een mooie kleuren teweeg brengen!

Bij de Morning Glory Pool draaien we weer om en wandelen terug naar de auto. Ik laat Peter en mezelf nog enorm schrikken door met een onverwachtse en zeer spastisch aandoende beweging, die ik nog steeds niet begrijp, mijn bril van de neus te lanceren, die vervolgens met een heel grote boog op de grond beland, op de stenen. Oeps……. Het zit me niet mee vandaag…. Hoewel, ik heb geluk, want de bril is nog heel, wonder boven wonder is er geen krasje op gekomen. Pfoe…..

Vanaf de pool is het nog een behoorlijke wandeling terug naar de auto. Onderweg komen we nog de nodige sporen tegen van de wilde dieren. Zo zien we de afdrukken van berenklauwen duidelijk afgetekend in de grond, en we zien daar vlakbij het karkas liggen van wat ooit een geit was geweest. Zou de beer nog in de buurt zijn? Ik wil er zo graag eentje zien, maar ik heb geen geluk!

Eenmaal terug bij de auto vervolgen we de route over de Grand Loop Road, de hoofdweg door het park, richting Madison. Onderweg maken we nog een wandeling langs het Midway Geyser Basin, met een aantal indrukwekkende bezienswaardigheden, en we zien de indrukwekkende en vaak vanuit de lucht gefotografeerde Grand Prismatic Spring. Wauw, wat is die mooi! Tijdens dit stuk van de route worden we achtervolgd door een grote bus vol Japanners, die vlijtig een heleboel foto’s maken van elkaar. Gelukkig kunnen we tussendoor ook nog een aantal mooie foto’s schieten.

Het volgende doel is het rijden van de Firehole Lake Drive, maar die levert ons niet veel nieuwe dingen. We zijn inmiddels ook wel erg verwend met al het moois dat we hebben gezien. Aan de overkant van de weg hebben we nog wel geluk bij de Fountain Paint Pots, waar we een prachtige eruptie mogen meemaken van de Fountain Geyser. Een heel toepasselijke naam, wat is die mooi!

De laatste stop die op het programma staat in Yellowstone is het Black Sand Basin, waar we nog een aantal heel kleurrijke pools kunnen bewonderen. Dan hebben we het wel gezien in Yellowstone, we gaan verder naar het volgende park. Ik rijd ons veilig vanuit Yellowstone naar Grand Teton. Het is nog een behoorlijk eind rijden, want we moeten via de zuid ingang het park verlaten en vandaar is het nog een behoorlijk stuk rijden naar de Signal Mountain Lodge, waar we de overnachting hebben geregeld voor vandaag.

Als we in Grand Teton zijn aangekomen, valt ons meteen de grote verandering in het landschap op. De uitgestrekte weides, met de mooie hersfstkleuren en de bergen op de achtergrond. Een plaatje! We rijden hier rond zonsondergang en dat levert een heleboel mooie gezichten op met schitterende kleuren. Toch besluiten we hier niet zoveel tijd door te brengen, want we zijn een klein beetje park-moe. We hebben even behoefte aan iets anders! Daarom besluiten we morgen verder te rijden naar Salt Lake City, met alleen een paar foto-stops, geen wandelingen.

Maar goed, even terug naar vandaag. De dag is nog niet om! Als we aankomen bij de Signal Mountain Lodge krijgen we een gratis upgrade naar een luxueuze lodge direct aan Jackson Lake. We hebben opnieuw een prachtig uitzicht vanuit onze lodge die zelfs een heuse veranda heeft. Morgen gaan we dus opnieuw de wekker zetten om een zonsopgang mee te maken! De lodge is ook erg groot, eigenlijk is het gewoon een compleet vakantiehuis. We hebben een eigen keuken, een aparte slaapkamer en een zitkamer met bankstel en eethoek. Hier zouden we gemakkelijk een week kunnen verblijven!

Als we de koffers hebben uitgeladen gaan we nog even een snelle hap eten in de bar bij het complex. Het eten smaakt hier heerlijk en de bediening is super goed: aardig, vol humor en erg attent. Het is een gezellige ervaring!

Maar nu gaan de oogjes alweer vroeg toe, uitgeput als we zijn na deze geweldige dag. We willen morgen weer lekker fris op pad!

Dag 12: Woensdag 29 september 2004

2004-10-06T09:40:00.001+02:00

Reisroute: Grand Teton NP – Jackson – Park City – Salt Lake City

Vandaag gaat de wekker alweer vroeg, omdat we een nieuwe poging willen doen de zonsopgang boven Jackson Lake op de gevoelige plaat vast te leggen. Ik sta op, en trek 2 dikke truien aan, het is buiten nog erg koud (het heeft hier zelfs gevroren vannacht!). Gewapend met statief en fototoestel begeef ik me op de veranda, Peter volgt 10 minuten later ook. Het is een prachtig gezicht om de maan te zien zakken achter de bergen in een mooi roze gekleurde lucht.

Na dit romantische tafereel maken we ons klaar voor de dag. Voordat we op pad gaan ontbijten we in het restaurant bij het hotel en opnieuw ervaren we hier een geweldige service. Zonder het te vragen krijgen we een tafeltje bij het raam, zodat we nog even kunnen genieten van het mooie uitzicht over Jackson Lake. Het ontbijt smaakt ook erg goed! Peter doet zich tegoed aan een ometlet, terwijl ik smul van toast met verse aardbeien en yoghurt. Mmmmmmmmmm, smullen maar!

Om kwart over 9 gaan we op pad, nadat we eerst nog wat souvenirtjes hebben gekocht in de mooie winkel. Eerst rijden we nog een stukje terug om een mooi plekje te vereeuwigen dat we gisteren zijn gepasseerd en daarna rijden we naar het zuiden, gewapend met een aders uit de Yellow Pages. In onze lodge hebben we gisterenavond de Yellow Pages erop nageslagen om een adres te zoeken van een Hearing Aid Service. We vinden er 1 in Jackson, en dat stadje passeren we vandaag. Ik wil toch wel proberen om mijn apparaatje te laten repareren, want dit is wel erg lastig.

Vanuit het park is het een mooie route naar Jackson. We gaan Grand Teton niet uitgebreid verkennen en maken vandaag geen wandelingen. Hoewel het een heel mooi park is met een prachtig landschap, zijn we intussen even toe aan iets anders.

In Jackson gaan we op zoek naar het adres van de Hearing Aid Service. We kunnen het niet vinden, en later blijkt dat we het adres verkeerd hebben onthouden. Als we het goede adres hebben, zijn we er zo. Het blijkt te liggen in een soort privé kliniek. Maar helaas, we hebben pech! De audioloog is op vakantie en de assistente kan ons niet verder helpen. We besluiten om dan maar verder te rijden naar Salt Lake City, dat is nog een behoorlijke rit.

Voordat we beginnen aan de lange rit maken we nog even een stop in het centrum van het dorpje voor een wandeling en een plaspauze. We kijken even rond in het bezoekerscentrum, waar ik nog een heel leuke scrapbook-kit scoor voor de Nationale Parken. Als we zijn uitgekeken stappen we in de auto, Peter bijt het spits af. We zijn net Jackson uit, of we belanden gelijk in een file door wegwerkzaamheden. We moeten wachten tot we achter de pace car mogen aanrijden die ons over het traject begeleidt, met een hele slinger auto’s achter zich aan. Het is een stuk van minstens 20 minuten rijden en op sommige plekken is de weg niet meer dan een hobbelige dirt road, wel een aparte ervaring.

Bij Afton stoppen we voor een plaspauze en hier slaan we ook wat proviand in. We wisselen van stoel en ik rijd vanaf hier verder naar het zuiden. Het eerste deel van de route is ronduit saai. Af en toe passeren we een uitgestorven gehucht met slechts een paar huizen, het lijkt alsof hier geen mensen leven. Als we vlakbij Bear Lake zijn wordt het opeens heel slecht weer. Het gaat hard regenen en de lucht betrekt volledig met wolken. Vanaf de weg zien we dat het meer prachtig blauw water heeft, maar door het slechte weer komt dat niet tot zijn recht. Vanaf de uitzichtpunten zien we niet eens het water, omdat het wolkendek zo donker is en zo laag hangt. We hadden hier graag even willen stoppen voor een picknick, maar dat zit er nu dus niet in.

Als we 2½ uur verder zijn neemt Peter het stuur weer over en dan klaart het alweer snel op. Ik bel met het hotel in Salt Lake City dat ik heb gereserveerd voor morgen, om te vragen of de reservering een dag naar voren kan worden gehaald, we liggen immers voor op het schema. Gelukkig is dat geen probleem en we hoeven dus niet te zoeken naar een slaapplaats.

Onze eerste stop is Park City, een plaatsje ten oosten van Salt Lake City, voor een bezoek aan de plaatselijke outlet. Park City is het hart van de Olympische Winterspelen geweest een paar jaar eerder, en overal om ons heen zien we skihellingen en bobbanen tegen de bergen aan. Het is een leuk gezicht. De outlet heeft veel merken naar onze smaak en we slaan weer een grote slag. Voor Peter scoren we in de Nike winkel, we kopen nog wat golfspulletjes in de golf outlet en ook de boekenwinkel is onveilig voor ons. Tijdens het winkelen barst er ineens een hevig noodweer los en hagel en sneeuw, terwijl de zon nog net onder de wolken door schijnt. Dat heeft een dubbele regenboog tot gevolg, waarvan er een heel felle kleuren laat zien. Erg mooi!

Na het winkelen gaan we op zoek naar een restaurant en besluiten vandaag de Tony ROma’s uit te proberen, op advies van anderen. Het Neverlost systeem bevat de Yellow Pages, dus we vinden al gauw een paar adressen in SLC. Het eerste adres waar we naartoe worden gestuurd blijkt niet meer te bestaan en nu moeten we de weg weer helemaal terugrijden, maar uiteindelijk vinden we er toch één. Het is gelukkig wel de moeite waard, het eten smaakt voortreffelijk. Peter heeft gesmuld van de spare ribs, dit is beslist zijn nieuwe favoriet!

Na het eten zoeken we het hotel op, waar we om 9 uur ’s avonds aankomen. Eerst krijgen we de verkeerde kamer met 2 queen bedden, maar als we aangeven dat we graag een king bed willen krijgen we de sleutels van een andere kamer die ook nog veel groter is. Het is een leuk hotel, midden in het centrum van de stad, op loopafstand van alle bezienswaardigheden. Morgen hoeven we dus niet ver te gaan, dat is gemakkelijker!

Maar nu eerst nog even de batterijen opladen, zodat we morgen weer lekker fit zijn!

Dag 13: Donderdag 30 september 2004

2004-10-05T09:40:00.001+02:00

Reisroute: Salt Lake City

Zo, dat was lekker! We hebben heerlijk geslapen en zijn weer helemaal fit. De kamer bevalt zo goed, dat we besluiten om een nachtje extra te blijven. We hebben vandaag zin om even te tutten en doen lekker rustig aan. We draaien 2 wasmachines en ondertussen maken we ons klaar voor de dag. De wasmachines zijn in Amerika altijd lekker snel klaar (een half uurtje per machine), dus de was gaat er rap doorheen. Ook de droger schiet lekker op, maar we haasten ons niet, tijd genoeg.

Peter amuseert zich met de film X-Men die toevallig op tv is en hij geniet van de special effects. Ik houd me bezig met mijn foto’s en het reisverslag en geniet van de rust. We bellen om 11 uur nog even met het thuisfront en zijn er dan toch helemaal klaar voor. We gaan de stad bekijken, gewapend met plattegrond, folders en Yellow Pages (voor de hearing aid services).

Als eerste rijden we naar de Hearing Aid Service met de grootste advertentie op de pagina, en we hebben hier inderdaad geluk. Ze kunnen het probleem verhelpen en we kunnen erop wachten. Behalve de controle van de toonbochten en de vervanging van de slangetjes worden de apparaatjes gelijk helemaal nagekeken en we hoeven er niets voor te betalen, gratis service! Geweldig, dan merk je pas dat je in Amerika bent! Om 12 uur zijn we hier klaar en kunnen we onze route vervolgen.

We zoeken eerst de Treasure Crafts mall op, een winkel met allerlei handgemaakte spullen. Ze hebben er werkelijk van alles! We kopen een leuke olifantenkaars voor mijn moeder en een prachtige klok voor mijn vader. Ook nemen we een kijkje in de Dollar store ernaast en in de immens grote computerwinkel aan de andere kant. Peter kijkt hier zijn ogen uit. Als we zijn uitgekeken rijden we terug naar het hotel om de auto te parkeren in de garage en we vervolgen onze route te voet.

We lopen een blok verder en dan zijn we al bij Temple Square. Ertegenover ligt een klein winkelcentrum en daar gaan we eerst even iets eten, want dat hebben we vandaag nog niet gedaan. Daarna nemen we een kijkje in de winkels voordat we weer naar buiten komen, maar het aanbod is niet bijster interessant. Aan de overkant van deze ZCMI Mall ligt nog een klein winkelcentrum waar we even binnenlopen, maar ook daar hebben we het vlot gezien.

We steken de weg over naar Temple Square en wandelen over het plein. De gebouwen van de Mormonen zijn erg mooi. Je ziet trouwens door de hele stad een heleboel prachtige gebouwen en het valt ook op dat je hier in SLC veel meer stenen woonhuizen ziet dan elders. Op Temple Square bezoeken we natuurlijk ook het Tabernacle, met het prachtige kerkorgel. Toevallig is er net een groepje Belgen dat wordt toegesproken in hun eigen taal en daar sluiten we ons bij aan. Tijdens de rondleiding wordt er ook een demonstratie gegeven van de akoestiek van het gebouw en die is inderdaad heel bijzonder!

Na de bezichtiging van Temple Square lopen we naar The Gateway. Dit is een nieuwerwetse shopping mall in de openlucht, aangelegd in 2002, het jaar van de Olympische Winterspelen. We komen net op tijd voor een leuke show van de grote fontein op muziek, waarin veel spelende kinderen zich vermaken. Leuk om te zien! Daarna wandelen we door het winkelcentrum. Het is niet zo groot, maar wel een van de mooiere winkelgebieden die we hebben gezien. Een winkel waar we veel tijd doorbrengen is Galgans, een enorme sportwinkel met een geweldig aanbod, en Peter koopt hier een paar nieuwe lage wandelschoenen voor een heel schappelijke prijs.

Het is inmiddels alweer 5 uur ’s middags, de dag vliegt voorbij. We lopen terug naar het hotel om even te pauzeren, maar niet voor lang. We zijn duidelijk in de shopping-mood vandaag, en we zoeken dan ook nog 2 andere shopping malls op: Fashion Plaza en Cottonwood Mall. In deze laatste vinden we een heel grote scrapbookwinkel met een enorm aanbod. Fantastisch, ik kan hier wel uuuuuuren doorbrengen, maar dat is niet leuk voor Peter.

Als we dan eindelijk zijn uitgewinkeld hebben we honger. We besluiten te gaan eten bij Hardrock Café, het is de laatste die we tijdens onze vakantie kunnen opzoeken. Onderweg doen we nog even wat boodschappen bij Albertsons en om 9 uur kunnen we dan eindelijk aan tafel schuiven. Hoewel Peter smakelijk eet van zijn spare ribs, is zijn conclusie dat de ribs bij Tony Roma’s toch veel lekkerder zijn. Een nieuwe favoriet dus! Hoewel, Applebee’s staat ook nog heel hoog op het lijstje van de favoriete spare ribs.

Na het eten gaan we terug naar het hotel om ons op te maken voor de nacht, we duiken er weer vroeg in.

Dag 14: Vrijdag 1 oktober 2004

2004-10-04T09:37:00.001+02:00

Reisroute: Salt Lake City – Bingham Canyon Mine – Cedar City

Vandaag slapen we weer lekker uit, het is tenslotte vakantie! Dan douchen, aankleden en koffers verzamelen en dan gaan we weer op pad. We checken uit maar laten de auto nog even in de parkeergarage staan. We willen namelijk eerst naar de Cathedral de la Madeleine, en dat is maar een paar honderd meter van het hotel vandaan. Dit is een eenvoudig kerkje, maar wel erg licht en kleurrijk. Dat maakt het ook zo mooi! Bovendien staat in deze kerk een heel aparte doopfont, zeer de moeite waard.

Zo, dat was weer genoeg cultuur voor vandaag! We gaan verder waar we gisteren zijn gebleven: shoppen. We krijgen er duidelijk geen genoeg van! We rijden eerst naar Trolley Square. Hier waren we gisterenavond ook al, toen hebben we gegeten bij Hardrock Café. Nu gaan we het winkelcentrum verkennen. Het is klein, maar wel leuk aangelegd in een voormalige tramfabriek. Sfeervol en gezellig.

Daarna rijden we naar Sandy, een klein plaatsje ten zuiden van SLC. Hier hebben we de Quilt Bear Shop opgezocht, maar dat is niet wat we ervan verwachtten. Het lijkt op de Treasure Crafts Mall, maar in onze ogen minder mooi. Daarna bezoeken we hier nog een shopping mall, de South Towne, maar ook die biedt ons weinig nieuws. Als laatste zoeken we dan nog een gespecialiseerd scrapbookwinkel op, zodat ik me nog 1 keer kan uitleven. In deze winkel zijn heel veel voorbeelden (layouts) uitgewerkt in een schilderijlijst en opgehangen, en die mag ik zowaar fotograferen (om als idee te dienen!). Het is een leuke winkel, en ik vind er weer heel veel leuke dingen. Maar dan gaan we afkicken, we hebben nu wel genoeg gewinkeld, het is weer tijd voor iets anders.

Ten zuidwesten van SLC ligt de Kennecott Copper Mine, “The largest Open Pit mine in the World”, “One of only 2 man made objects on earth to be seen from the Universe” (de andere is de Chinese Muur). Deze mijn willen we graag met een bezoekje vereren, we hebben op National Geographic Channel ooit een documentaire hierover gezien, en het lijkt ons reuze interessant. Het is uiteindelijk nog best een lange rit, vooral ook omdat we even moeten zoeken. Er is een straat afgesloten vanwege wegwerkzaamheden en er is geen omleiding. Handig….. maar niet heus. We houden vol, en uiteindelijk komen we er toch.

Bij de ingang van de mijn moeten we $4 entree betalen, die, zo lezen we later, wordt gebruikt om lokale liefdadigheidsdoelen te steunen. Je moet een bezoekerspasje duidelijk zichtbaar aan de spiegel hangen en dan mag je met je eigen auto naar het bezoekerscentrum rijden, dat boven op de berg ligt, aan de rand van de mijn. Onderweg mag je nergens stoppen. Bij het bezoekerscentrum staat een band van een van de enorme vrachtwagens die hier rondrijden om het afgegraven zand uit de mijn te vervoeren. Pas als je daar naast gaat staan, kun je zien hoe groot die trucks zijn. E-N-O-R-M groot! De trucks rijden rond in de mijn die onder het bezoekercentrum ligt, maar door de grote diepte kun je de grootte niet goed inschatten. Indrukwekkend! Het informatiebord vertelt ons dat elke band $20.000 kost, die wil je dus niet hoeven te verwisselen. Er rijden zeker 50 van die grote trucks rond, met elk 4 banden. Een snel rekensommetje leert ons dat dat dus samen 200 banden zijn. $4.000.000 om ze allemaal te vernieuwen!

In het bezoekerscentrum is een soort expositie over de historie van de mijn en je kunt er ook een film kijken die uitlegt wat er in de mijn gebeurt, en hoe de koper wordt gedolven. Het is zeer boeiend, echt een aanrader. Een van de leukste passages in de film is een ingezoomd shot van een mijnwerker in een Amerikaanse Pick-up. Tijdens zijn praatje zoomt de camera steeds verder uit, en uiteindelijk kun je zien dat hij zijn hele pick-up truck gewoon heeft geparkeerd in de shovel van zo’n grote graafmachine. En er passen er nog wel 5 naast……Wat zijn die machines toch reusachtig groot. Erg indrukwekkend! Tijdens de film lijkt het alsof je je bevindt in een donkere bioscoopzaal, maar aan het einde van de film gaan de wanden omhoog en dan heb je een geweldig uitzicht over de mijn. Een wauw-moment, het publiek produceerde een gezamenlijk “ooooooooooooooooooooooh”.

Buiten het bezoekerscentrum kun je ook in de mijn kijken, en je ziet de monstertrucks en de graafmachines bezig om de stukjes berg, die me dynamiet tot ontploffing zijn gebracht, in de grote trucks te laden. Na het zien van de film beseffen we pas dat op deze plek eigenlijk een berg is afgegraven. Wat eerst ettelijke honderden meters de lucht in stak, is nu een diepe put geworden. We vinden het erg leuk om van dichtbij te mogen zien en meemaken, we hadden dit bezoek voor geen goud willen missen!

Het is inmiddels tegen 4 uur ’s middags als we alles hebben gezien en we vervolgen onze reis naar het zuiden. Op de snelweg belanden we al snel in een file, en dat is gezien de tijd niet eens zo gek natuurlijk. In de buurt van een grote stad, we bevinden ons gewoon in de avondspits. Na een half uurtje rijden zijn we nog niet veel opgeschoten en we besluiten in Orem de snelweg te verlaten en te gaan eten bij Applebee’s. Het eten smaakt hier weer als vanouds, zoals we van Applebee’s gewend zijn. Als we zijn uitgegeten rijden we verder, het is dan inmiddels half 6.

Op de snelweg is het nog steeds heel druk en we rijden continu langzaam. Bijna hadden we nog een aanrijding met een boot, dat was even schrikken. We werden tegen de vangrail gedrukt door een grote auto met trailer (en daarop een enorme boot) die onverwachts van rijbaan wisselde. Het gaat net goed….. Pffff…..

Na nog eens 3 kwartier file rijden kunnen we dan eindelijk doorrijden. Als ik er na het eten 1½ uur rijden op het zitten wissel ik met Peter van stoel. File rijden is erg vermoeiend! Er komt ons een heel dreigend donkere lucht tegemoet, die voorspelt weinig goeds. Gelukkig hebben we net op tijd gewisseld, want we krijgen gelijk een enorme regenbui over ons heen. Als we weer een uurtje verder zijn passeren we Cedar City, hier willen we graag overnachten.

Het eerste motel blijkt volgeboekt, net als het tweede. Gelukkig treffen we een heel aardige hotelmedewerker in de overvolle Abbey Inn, die voor ons op zoek gaat naar motel dat wel nog plaats heeft. In de hele stad, blijkt nog welgeteld 1 kamer vrij, in het Stratfort Court Motel, dat hij gelijk voor ons reserveert.Hij vertelt ons dat er een Shakespeare Festival is dit weekend, en daar komen blijkbaar veel mensen op af. Ook in St. George is alles volgeboekt vanwege een marathon en daardoor is het hier ook extra druk. We hebben dus nog mazzel!

Het Stratfort Court Motel is gelukkig een heel mooi motel, met mooie ruime kamers. Het is inmiddels al half 9 ’s avonds als we eindelijk inchecken. We gebruiken nog even het internet in de lobby van het motel en daarna strijken we vermoeid neer op bed. Lekker slapen, morgen gezond weer op!

Dag 15: Zaterdag 2 oktober 2004

2004-10-03T09:37:00.001+02:00

Reisroute: Cedar City – Zion NP – Kanab

We hebben opnieuw lekker uitgeslapen en we zijn laat wakker. Peter brengt me een heerlijk “ontbijt op bed”! Mmmmm, smullen!

Vanuit de motellobby sturen we een e-mailtje naar het thuisfront en dan is het al 11 uur als we op weg gaan naar Zion National Park. Onderweg naar het park regel ik een slaapplaats in Kanab, zodat we vanavond niet hetzelfde probleem hebben als gisteren. We kiezen, op aanraden van iemand van het forum, voor de Parry Lodge. Zij hebben ook een heel redelijke prijs, zeker in vergelijking tot andere motels.

Onderweg naar Zion stoppen we bij een leuke souvenirwinkel langs de weg. Het is in Wild West stijl gebouwd, met voor het gebouw een nep-Wild West dorpje. Wel grappig! Dan zijn we al vlug in Springdale en daar kijken we onze ogen uit. Wat een mooi en sfeervol dorpje!

Bij de ingang naar het park staat een kleine file en het duurt dan ook even voordat we het park in kunnen. Ook hier moeten we weer onze legitimatie laten zien, zoals in alle andere parken tot nu toe! We parkeren de auto bij het visitor center en halen er wat informatie. Daarna maken we de rugzak gebruiksklaar, want we zullen niet meer terugkomen bij de auto voordat we weer weggaan. In Zion mag je als bezoeker niet met de auto het park in en is iedereen verplicht gebruik te maken van de shuttlebussen.

We laten ons door de bus eerst helemaal naar het einde van het park brengen. Hier doen we de riverside walk, een mooie wandeling langs de rivier. Aan het einde van het pad kun je de wandeling voortzetten door het water, maar dat is aan ons niet besteed. Het water staat ook erg hoog, dus waarschijnlijk komen we toch niet ver. Ik loop nog wel een stukje het water in, even afkoelen want het is erg warm, maar er liggen zoveel gladde keien dat ik erg bang ben dat ik val. En dat is niet handig voor mijn gehoorapparaatjes…

Op de wandeling terug naar de bushalte pauzeren we nog even in de zon, aan de rand van het water, op een grote rots. Genieten van de stilte…… Terug bij de bushalte nemen we de bus terug naar de ingang van het park en bij elke bushalte stappen we uit om rond te kijken in de omgeving en foto’s te maken. De bussen komen steeds heel vlot, je hoeft nooit langer dan 5 minuten te wachten.

Bij een van de haltes lopen we de route naar Weeping Rock, een “huilende rots”. Het is een mooie wandeling, heel bijzonder natuurfenomeen. Bij de Zion Lodge lopen we de trail naar de Lower Emerald Pool, maar dat was niet de moeite waard, want er was geen pool te bekennen: helemaal opgedroogd. Ook de “waterval” van de Upper Pool naar de Lower Pool was bijna opgedroogd, het was niet meer dan een zielig miezerig straaltje. Ook ligt hier veel rommel langs het wandelpad, en dat maakt de beleving toch een stuk minder.

Terug bij Zion lodge duiken we nog even de souvenirshop in, natuurlijk, en daarna gaan we terug naar de auto. Vanaf de parkeerplaats rijden we de US-9 verder naar het oosten, dwars door het park. Het is een mooie route, de tunnel is ook heel bijzonder. Hij is maar liefst 2 mijl lang en hij is niet gewoon recht toe, recht aan, maar hij heeft zelfs bochten. Heel apart! In de wanden zitten ook steeds ramen om over de vallei van Zion heen te kijken. Schitterend! We vinden het zo mooi, dat we aan het einde van de tunnel omdraaien en hem nog eens rijden. Onderweg maken we foto’s bij de ramen, dat mag wel eigenlijk niet, maar we hebben geluk dat er geen verkeer achter ons zit. Eigenlijk vinden we dit deel het mooiste van het park, de rest viel ons toch een beetje tegen, het was niet wat we hadden verwacht. Eenmaal weer aan het begin van de tunnel moeten we opnieuw omdraaien, we moeten immers echt de andere kant op, en deze keer voorgoed. We keren niet meer terug! Drie keer is scheepsrecht!

Op het programma stond eigenlijk een etentje in Springdale in The Spotted Dog, een tip die we hadden gekregen op het forum, maar omdat we voor het donker in Kanab wilden zijn was dat niet meer haalbaar. We wilden namelijk wel kunnen genieten van de scenic route in al zijn glorie, en niet onterecht, hij is ook erg mooi!

Om 7 uur ’s avonds arriveren we bij de Parry Lodge in Kanab. Als we de koffers hebben geloost, gaan we gelijk op zoek naar een restaurant. We zijn uitgehongerd! We belanden in het Rocking V Café, het enige restaurant dat geopend is. Omdat het erg druk was in het restaurant, en er geen tafels voor 2 meer vrij waren, moesten we plaatsnemen aan een tafel van 4 met de melding dat de overige 2 plaatsen ook zouden worden gevuld. Het duurde inderdaad niet lang tot onze onbekende tafelgenoten arriveerden. Het bleek een stel uit Mauï, Hawaiï. Dat was erg gezellig, we hebben veel gelachen!

Om half 9 rijden we weer terug naar het motel, waar we de film Contact kijken, met Jodie Foster, die toevallig op TV is. Als de film is afgelopen om half 12 gaat het licht uit.

Dag 16: Zondag 3 oktober 2004

2004-10-02T09:36:00.001+02:00

Reisroute: Kanab – Grand Canyon North Rim

Vandaag is uitslapen er niet bij, de wekker staat al vroeg. We hebben de rit naar Toroweap Overlook van de Grand Canyon op de planning staan, en daar hebben we veel tijd voor uitgetrokken. Na het ontbijt in het hotel gaan we even wat boodschappen doen zodat we voldoende eten en drinken hebben als er iets misgaat. De Toroweap Overlook ligt erg afgelegen en je passeert op de route van 50 mijl geen bezoekerscentrum of andere vorm van leven. Goede voorbereiding is dus belangrijk!

We rijden van Kanab naar Fredonia, waar we de auto nog even voltanken. We vragen advies aan de man in het tankstation, en hij adviseert ons niet te gaan. De weg is wel geopend, maar hij zegt dat 1 reserveband te weinig is om de route af te leggen. Toch besluiten we de situatie zelf te beoordelen, en we rijden naar de toegangsweg. Na een paar mijl rijden op de dirt road, die in totaal 50 mijl lang is, draaien we dan toch maar weer om. De weg is erg slecht, we moeten heel langzaam rijden, en dat gaat wel erg lang duren. Bovendien zien we een heel donkere lucht aankomen, die belooft regen en onweer, en dat risico willen we toch maar niet nemen. We draaien om en rijden naar de North Rim van de Grand Canyon.

Het is dan nog een eindje rijden naar de North Rim, vanaf het begin van de toegangsweg vanuit Jacob Lake is het nog zeker 40 mijl tot aan de rim. Het grootste deel van de route gaat door bossen, je ziet nergens iets van de Grand Canyon, totdat je bij de Grand Canyon Lodge bent. We volgende route helemaal tot aan het hotel, waar we voor vanavond een cabin hebben gereserveerd. We proberen een cabin zo dicht mogelijk bij de rim te krijgen, en dat lukt ons ook. We kunnen helaas nog niet de kamer is, het is ook nog erg vroeg, dus we moeten later in de middag terugkomen om de sleutel op te halen.

In het hoofdgebouw van het hotel kijken we onze ogen uit. Het is gebouwd op het randje van de canyon, met een magnifique uitzicht over de natuurpracht. Als je binnenkomt kijk je gelijk in de lounge met lekkere zitbanken en heel hoge ramen om te kunnen genieten en wegdromen bij het mooie uitzicht. Aan de rechterkant ligt het restaurant met ook een geweldig uitzicht over de diepe afgrond van de Grand Canyon.

Vanuit de lounge kun je naar buiten en dan kom je op een smal wandelpad, de Bright Angel Trail. Deze voert je langs de diepe afgrond naar een prachtig uitzichtpunt van waar je de Andreas Fault kunt zien. Erg mooi, maar ik moet wel een paar keer slikken. Het pad is heel smal en zonder hekken, en de afgrond aan beide kanten is zeer diep. Als er mensen passeren moet je wel aan het randje lopen, en daarvan krijg ik het toch wel benauwd. Maar ik zet door, en ik word goed beloond!

Daarna lopen we naar het bezoekerscentrum en we vragen informatie over de status van de onverharde wegen. Volgens de park ranger is de route naar Point Sublime goed begaanbaar met een hoge 4x4 dus we wagen het erop. Vanaf de verharde weg is het nog 18 mijl naar het uitzichtpunt en de route gaat voornamelijk door bossen. Hoewel we volgens de kaart heel dicht bij de rim zitten, zien we daar niets van. De weg is erg slecht, en op verschillende plaatsen zijn er heel diepe kuilen waarin soms nog veel water staat. We moeten sommige stukken behoorlijk zijwaarts schuin oversteken en ik stap telkens uit om de diepte te peilen met een stok en Peter te helpen navigeren door de grote plassen heen. We willen natuurlijk niet vast komen te zitten. Na een uur rijden over de dirt road zijn we slechts 8 mijl verder van de in totaal 18 mijl. Oeps. Dat schiet niet op. En als we er zijn moeten we het hele stuk ook weer terug natuurlijk……… Bovendien gaat het onweren en we zien de donkere en dreigende lucht steeds dichterbij komen. Het lijkt ons geen goed idee om verder te rijden en we besluiten om te keren. We moeten dus weer een uur terug rijden, maar de route is wel erg mooi. We voelen ons ook wel avonturiers zo, in the middle of nowhere, we komen geen levende ziel tegen.

Eenmaal terug op de verharde weg beginnen we aan de Rim Road langs de viewpoints. Het is een mooie route, en alle uitzichtpunten zijn zonder uitzondering erg mooi. Het is aan deze kant van de Grand Canyon veel rustiger, en veel ruiger. Het lijkt alsof de natuur hier meer in zijn waarde wordt gelaten. We genieten van de prachtige uitzichten en van de korte wandelingen. Wat is de Grand Canyon toch indrukwekkend!

Bij één van de viewpoints krijg ik de schrik van mijn leven door Peter. Net als ik even niet kijk buigt hij zich heel ver over de leuning heen om de diepe afgrond te bekijken. En net als ik dan weer terugkijk lijkt het net alsof hij zo de diepe afgrond invalt. Ik spring een meter hoog van de schrik en begin spontaan te huilen, ik dacht echt dat ik hem zag vallen. Een Amerikaanse toeriste had door dat ik erg geschrokken was en begon me gelijk te troosten, terwijl Peter bijna dubbel lag van het lachen. Nou ja zeg……. Ik kon hem wel wat aandoen……

Om 4 uur ’s middags zijn we weer terug bij de lodge. We kunnen nu inchecken en brengen de koffers naar onze cabin. We hebben een heel leuke cabin, met een mooi uitzicht. Door de bomen heen zien we de Grand Canyon. Super! In de kamer is ook een open haard en dat maakt het erg gezellig! Als we ons hebben geïnstalleerd ga ik gewapend met de fotocamera terug naar het hoofdgebouw voor een mooi plekje aan de rim om de zonsondergang te kunnen fotograferen. Die is hier enorm spectaculair. Samen met een groot publiek zie ik de zon steeds lager wegzakken tot er tenslotte alleen nog een oranje gloed over de rand hang. Geweldig!

Als de zon onder is ga ik terug naar de cabin waar ik samen met Peter lekker uitrust en geniet van de rust. Het is hier heerlijk! We lezen, we doen een spelletje en om kwart voor 8 gaan we terug naar het restaurant waar we een tafel hebben gereserveerd voor het diner. Het eten smaakt gelukkig voortreffelijk en de bediening is heel goed. Na het eten genieten we verder van de rust in onze cabin, gezellig bij de open haard. Om half 10 Arizona tijd doen we het licht uit (Utah tijd is dan al half 11). Welterusten!

Dag 17: Maandag 4 oktober 2004

2004-10-01T09:36:00.001+02:00

Reisroute: Grand Canyon – Lees Ferry – Navajo Bridge –
Horseshoe’s Bend – Page – Glen Canyon Dam – Big Water

Ook vandaag is uitslapen niet aan de orde, omdat ik heel graag de zonsopgang in de Grand Canyon op de gevoelige plaat wil vastleggen. Ik sta dan ook al vroeg op en waag me in de kou naar buiten. De Grand Canyon is een plaatje op dit vroege tijdstip. Er hang een dauw overheen en de zon komt er langzaam en voorzichtig doorheen. Het levert een zachtroze lucht op en de Grand Canyon lijkt een mystiek natuurwonder, en dat is het eigenlijk ook, nietwaar?

Als ik genoeg foto’s heb gemaakt kruip ik weer naast Peter in bed, helemaal verkleumd door de kou. Het vriest zo vroeg op de ochtend nog aardig, daar had ik niet helemaal op gerekend. Even opwarmen dus. Ik val zelfs nog even in slaap, en uitgeslapen word ik om half 8 weer wakker. Ik wil onder de douche, maar die levert alleen maar koud water. Wat is dat nu?

Een telefoontje naar de hoteldesk leert ons dat we de warmwatervoorziening moeten delen met onze buren, en die hebben al het warm water deze ochtend al verbruikt. Bedankt daarvoor! We balen wel, want ze hadden ons (en onze buren!) wel mogen vertellen dat we het water moesten delen. Dan hadden we wellicht onze planning daarop aangepast, en gisterenavond een douche genomen. Douchen in koud water is niet echt een optie, vooral niet nu het buiten zo koud is. We moeten dus geduldig wachten tot de boiler is opgewarmd en dat duurt wel even. Nog even verplicht relaxen, maar wel gezellig bij de open haard.

Om half 10 zitten we dan eindelijk aan het ontbijt in het restaurant van het hotel. Het is in buffetvorm, maar het aanbod is niet zo goed, en de prijs is wel erg hoog. Maar ja, een mens moet toch eten. Gelukkig maakt het mooie uitzicht veel goed! Na het eten checken we uit en we dienen gelijk een klacht in voor het warme water, ze hadden de informatie op zijn minst kunnen verstrekken. Daarna gaan we nog even de laatste souvenirs inkopen en dan gaan we weer op pad, Peter bijt het spits af.

In Jacob Lake gooien we de benzinetank weer vol en dan nemen we de US-89 Alt naar het oosten. We zijn dan al snel in Lees Ferry. Hier parkeren we de auto en we genieten van een leuke wandeling over het Paria Strand. Stroomopwaarts ligt er veel hout langs het water, achtergelaten in hoog-water tijden. Ook kun je hier goed een stroomversnelling zien in de Colorado River, erg indrukwekkend. Het zand langs de rivier is net drijfzand, je moet wel doorlopen want als je blijft staan zak je steeds verder weg. De voetstappen blijven lang zichtbaar, wel heel apart.

Bij de parkeerplaats waag ik me zelfs nog even in het water, maar dat is wel heel erg koud! Brrrrrr…… We lezen op het informatiebord dat het water hier het hele jaar door een zelfde temperatuur heeft van 12°C. Het water is wel erg helder en mooi van kleur, je kunt er dwars doorheen kijken tot op de bodem.

Daarna vervolgen we de route naar Page en gelijk als we op de grote weg zijn passeren we de Navajo Bridge(s). Mooi! We rijden de nieuwe brug over en parkeren de auto aan de andere kant. Daar wandelen we over de oude brug terug naar de overkant en nemen een kijkje bij de tentoonstelling over de historie van de brug. De twee bruggen zijn volkomen identiek aan elkaar, alleen de nieuwe brug is iets breder. Hij is gebouwd omdat de oude brug het hedendaagse verkeer niet meer kon verwerken, daarop was hij niet berekend. Het is wel heel apart op zo twee dezelfde bruggen naast elkaar te zien. Ook het uitzicht over de rivier vanaf de brug is de moeite waard. Weer terug bij de auto kijken we nog even bij de Indianen stalletjes die hier souvenirs aanbieden, maar we kopen er niets.

Daarna gaan we verder op weg naar Page, en onderweg zien het typische Navajo landschap verschijnen. Het rode zand, en de vele Indianenstalletjes langs de weg, de armoedige trailers en dorpjes. De Indianen zijn niet erg vriendelijk, hoewel ze leven van de opbrengsten van toeristen, zijn ze niet echt gastvrij.

Vlakbij Page stoppen we langs de US-89A voor een wandeling naar de Horseshoe Bend. Dit is een knik in de Colorado Rivier in de vorm van een hoefijzer, daar komt de naam dus vandaan. Je moet vanaf de parkeerplaats eerst een behoorlijke klim maken en daarna nog een pittige wandeling door het mulle zand, maar dat wordt beloond met een prachtig uitzicht. Het water in de Colorado River is hier smaragdgroen van kleur en dat tekent erg mooi af tegen de roodachtige rotsen. Schitterend, dat is echt genieten! Het water heeft hier deze kleur nog omdat het hier juist de Glen Canyon Dam is gepasseerd. Hier laat het water al zijn bagage in de vorm van zand en klei achter, waardoor het zijn eigenlijke kleur weer terugkrijgt. Maar dat duurt niet lang, want gaandeweg de route pikt het water weer veel zand op en in de Grand Canyon is het dan ook weer gewoon bruin.

Als we na de pittige wandeling weer terugzijn bij de auto is het nog maar een stukje rijden naar Page. Hier stoppen we even bij het toeristenbureau in het Powell Museum voor informatie over de regio en daarna rijden we verder naar de Glen Canyon Dam voor de laatste rondleiding van half 4 (Arizona tijd). We hebben wel pech, want we kunnen niet met de lift naar beneden in de schacht vanwege onderhoudswerkzaamheden. Jammer! We kunnen nu alleen een kijkje nemen boven op de dam, en we worden daarbij informatief onderhouden door een leuke gids. Hij vertelt het verhaal achter de dam heel boeiend en dat maakt het bezoek toch de moeite waard.

Vanuit de dam rijden we verder naar Big Water, waar we een kamer hebben gereserveerd in de Dreamkatcher’s Bed & Breakfast. Ik heb voor onze vakantie al heel wat heen en weer gemaild en gebeld met de eigenaar omdat onze plannen steeds veranderden, dus het is wel leuk om nu even persoonlijk kennis te maken. We worden heel leuk ontvangen door Jack en Eric, we zijn erg welkom! We krijgen een rondleiding door het huis, dat werkelijk prachtig is ingericht. Vanaf de sundeck bovenop de garage, naast de jacuzzi, krijgen we zelfs uitleg over het uitzicht dat ons omringt. We kunnen mijlenver kijken vanaf deze plek, geweldig! In de woonkamer worden we onthaald met een drankje en we kletsen even gezellig met de gastheren. Dit verblijf gaat ons zeker goed bevallen!

Als we zijn uitgekletst rijden we terug naar Page voor een etentje bij de plaatselijke Italiaan: Bella Napoli. Dat is een echte aanrader, hier eten we heel goed. Omdat het niet druk is staan we ook alweer snel buiten en we zijn alweer vroeg terug in Big Water. Het is al wel snel donker, zeker met de Arizona tijd. We besluiten om even te relaxen in de jacuzzi, heerlijk! In de verte zien we een groot onweer, en daarvan kunnen we een aantal mooie foto’s maken vanaf het sundeck. Maar als het onweer snel dichterbij komt moeten we de jacuzzi verlaten en gaan we naar binnen, waar we even gezellig kletsen met de andere gasten. Om 10 uur worden we getrakteerd op een lekker slaapmutsje en daarna ga ik lekker slapen. Peter blijft nog even voor de enorme tv zitten waar hij een Star Trek film kijkt. Ik voel hem pas het bed instappen om half 12. Goede nacht!

Dag 18: Dinsdag 5 oktober 2004

2004-09-30T09:35:00.001+02:00

Reisroute: Big Water – Paria Ranger Station - Antelope Canyon – Big Water

De tijdzones maken dat we vandaag weer heel vroeg moeten opstaan. We logeren in Big Water, Utah, dat is een heel klein dorpje even te noorden van Page. Page ligt in Arizona, dus daar wordt officieel de Arizona tijd gehanteerd. Formeel is de Arizona tijd niet anders dan de Utah tijd, behalve in de zomer, wanneer Utah wel de zomertijd invoert en Arizona niet. Lekker verwarrend dus! Hoewel Big Water in Utah ligt hanteren ze toch de Arizona tijd, omdat ze van alles afhankelijk zijn van Page. Vandaag moeten we naar het Paria Ranger Station langs de US-89, ongeveer 20 mijl ten noorden van Big Water. En hier wordt natuurlijk gewoon de Utah tijd gehanteerd. We ontbijten om half 7 Arizona tijd (en dat is half 8 Utah tijd). Begrijpen jullie het nog?

Nou ja, voor ons was het in elk geval erg vroeg vandaag. Dat werd wel al snel goed gemaakt door het fantastische ontbijt dat Eric ons serveerde. Mjammie, we hebben gesmuld. Op het menu stonden pannekoeken met warme cranberries en een verse smoothie van aardbeien en banaan. Dat ging erin als koek!

Het bezoek aan het Paria Ranger Station is noodzakelijk, omdat we graag willen meeloten voor permits naar the Wave, een natuurgebied in Paria Canyon. Dit gebied is erg beschermd en per dag mogen maximaal 20 personen het gebied bezoeken, daarvoor is het systeem van vergunningen ingevoerd. De helft van de vergunningen worden verdeeld via inschrijving op internet, de andere helft via een loting een dag tevoren in het ranger station. We hebben 6 maanden geleden geprobeerd om voor permits in aanmerking te komen via internet, maar dat is helaas niet gelukt. Vandaag is dus de 2e poging.

We vertrekken vroeg, want we willen niet het risico lopen te laat aan te komen. De loting start namelijk precies om 9 uur. Gelukkig kunnen we het ranger station snel vinden, we hadden dan ook goede aanwijzingen van een mede forumlid: precies tussen mile marker 20 en 21 langs de US-89. Kan niet gemakkelijker toch? We vullen onze namen in op het formulier, maar de hoop zakt al snel in de schoenen als we de grootte van de groep zien die meedoen aan de loting. We hebben ook nog dubbele pech, omdat het systeem van loten precies 2 weken geleden is veranderd: elke volgende keer dat je meedoet aan de loting mag je namelijk een keer extra inschrijven. Lukt het de eerste keer niet, dan kun je altijd nog een dag later terugkomen en dan heb je dus een dubbele kans. Als we dat hadden geweten, hadden we onze reis zo kunnen invullen dat we op z’n minst meerdere kansen hadden. Maar helaas, dit hadden we niet kunnen weten, want 2 weken geleden waren we immers al op reis.

Er zijn 34 personen die meedoen aan de loting, en een heleboel daarvan komen vandaag voor de 2e of zelfs de 3e keer. We vissen dan ook naast het net! Dat is wel balen zeg……. Ik ben er heel even depri van, want ik had ergens toch wel gerekend dat het ons zou lukken omdat het zo laat is in het seizoen en we op een doordeweekse dag zijn. Maar ja, het lot is ons anders gezind!

We rijden terug naar de B&B om ons te beraden op andere mogelijkheden. Hoewel er in de omgeving nog genoeg te doen is, kiezen we ervoor om even te relaxen. Peter kijkt een film uit de enorme collectie van de B&B en ik lees een boek, en ruim de bagage een beetje op.

Om half 11 pakken we ons weer bij elkaar en rijden we naar Page voor de Antelope Canyon Tour. Deze hebben we vooraf gereserveerd om er zeker van te zijn dat we een plekje hebben in de tour van half 12, wanneer het licht in de canyon op zijn mooist is. We moeten verzamelen bij een kantoor in Page waar we met een groep worden geladen in een open truck die ons vervoert naar de ingang van de Canyon. Zo achterin een open auto is het koud, brrrrr, maar het is wel een leuke ervaring. Vanuit Page is het nog ongeveer 20 minuten rijden.

Bij de ingang van de canyon worden we “uitgeladen” en mogen we de grot bekijken. Een gids wijst ons op de mooie plekjes. In onze groep zitten 2 stellen die erg vervelend zijn en de groep steeds erg ophouden. Wanneer om 12 uur precies de zonnestraal de grot in komt en de gids hem extra benadrukt door zand op te gooien willen we natuurlijk allemaal een foto maken, maar die 2 vervelende fotograferen gebruiken bijna alle tijd. De straal duurt nu in oktober nog maar 5 minuten, dus ze gedragen zich wel erg egoïstisch. Grrrrrr…… Na een uurtje hebben die 2 het wel gezien, maar ik wil graag samen met nog een ander meisje een aantal foto’s maken. We krijgen van de gids veel aandacht, en we gebruiken de volle 2½ uur die we hebben geboekt. De heren vinden het zichtbaar vervelend, maar daarvan trek ik me niets aan.

De canyon is werkelijk prachtig, de kleuren zijn fantastisch mooi. Hij is niet groot, maar mag met recht een natuurwonder worden genoemd. Vooral de zonnestralen die rond het middaguur de grot inkomen zijn schitterend. Ik geniet met volle teugen, en ik wring me in alle bochten om de mooiste foto’s te kunnen maken. Voor een aantal foto’s ga ik zelfs plat op mijn rug in het zand liggen, later voel ik het zand dan ook overal. Maar het is wel een super ervaring!

Weer terug bij het kantoor in Page stappen we weer in onze eigen auto en rijden naar de bibliotheek. Daar lezen we de e-mail en sturen wat berichtjes naar het thuisfront. Daarna rijden we met de auto door een Amerikaanse wasstraat om het rode zand een beetje van de auto af te spoelen. En als we daarmee klaar zijn gaan we terug naar de B&B. Hier draai ik een paar wasmachines om weer met een schone kofferinhoud vooruit te kunnen de rest van de vakantie. Gelukkig mag ik de machines van de B&B gebruiken, dat is geweldig! De rest van de middag besteden we aan het kijken van de film Insomnia, die we allebei erg mooi vinden. Het diner van vanavond stelt niet veel voor, omdat we niet echt honger hebben rijden we even snel langs de McDrive van McDonalds. En moe als we zijn, gaat ook vandaag het licht weer op tijd uit!

Dag 19: Woensdag 6 oktober 2004

2004-09-29T09:35:00.001+02:00

Reisroute: Big Water – Paria Movie Set – Bryce Canyon NP

Vandaag slapen we weer eens lekker uit. Om half 9 wordt het ontbijt voor ons geserveerd dat bestaat uit een heerlijke franse croissant gevuld met roerei en een verse smoothie van perziek en mango. Mjammie….. dit ontbijt zullen we wel gaan missen!

Na het eten gaan we inpakken en onze spullen verzamelen. Daarna maak ik een foto van onze gastheren samen met ons bij de ingang van het huis, ze zijn allebei zo aardig! We nemen afscheid met een echte Amerikaanse hug en Eric maakt me complimentjes omdat hij me z’n sweetheart vind. Ik kleur ervan!

Dan gaan we op pad. We volgend de US-89 naar het noorden en stoppen ook vandaag even bij het Paria Ranger Station om de condities van de wegen op te vragen. We hebben pech, het onweer dat we eergisteren hebben gefotografeerd hoorde blijkbaar bij een hevig noodweer dat de conditie van de wegen serieus heeft aangetast. Wel apart, want wij hebben geen druppel regen gezien! De Cottonwood Canyon Road is niet begaanbaar door een wash-out, evenals de Burr Trail en de Notom Bullfrog road. Dat is weer een teleurstelling, want deze wegen hadden we wel op de planning staan. Maar goed, we willen toch wel graag naar Bryce Canyon, dus we moeten omrijden vandaag!

Even overwegen we nog of we niet de hele route moeten omgooien vanwege de afgesloten wegen, maar later besluiten we toch maar even af te wachten en eerst naar Bryce te rijden. Wie weet verandert het snel ten goede! De route naar Bryce over de verharde weg voert ons verder over de US-89 naar Kanab. Onderweg willen we graag even kijken bij de Pariah Movie Set, maar we missen de afslag en daar komen we pas 30 mijl later achter. We besluiten om toch maar terug te rijden, en daarvan krijgen we geen spijt. Hoewel de weg hier ook erg slecht is, komen we toch nog goed bij de set, en de route is werkelijk prachtig! De rotsen met de gestreepte pastelkleuren zijn wel heel apart, het is een schitterend gezicht. De filmset stelt niet veel voor, maar de omgeving maakt dat allemaal goed.

Daarna rijden we weer verder over de US-89. We stoppen weer in Kanab bij de Frontier Movie Town, een soort openlucht film museum. Hier staan een aantal huisjes die zijn gebruikt in oude western films met John Wayne en anderen.

We vinden het niet de moeite waard en rijden dan ook al snel weer verder, nog steeds over US-89. We zijn al bijna bij Bryce Canyon als we de UT-12 opdraaien, en die verraadt al veel van de mooie omgeving. Langs de weg zien we fel rood gekleurde rotsen die schitteren in de ondergaande zon, het is namelijk al half 7 ’s avonds.

We checken in bij Ruby’s Inn, het hotel net voor de ingang naar Bryce Canyon. Het is een massaal hotel, maar wel netjes. Na het inchecken gaan we gelijk eten. We schuiven aan in het restaurant waar het bere-druk is en we kiezen voor het buffet. Goede keuze! Het eten is goed, en de keuze is erg ruim. Veel groenten en salades, dat past wel in mijn straatje. Na het eten trekken we ons terug op de kamer. We hebben een kamer met een whirlpool die dankbaar wordt gebruikt door Peter. Ik breng de avond al lezend door en ook nu gaat het licht weer vroeg uit.

Dag 20: Donderdag 7 oktober 2004

2004-09-28T09:34:00.001+02:00

Reisroute: Bryce Canyon NP – Utah 12 – Boulder

Ik heb gisterenavond vol optimisme de wekker gezet om te genieten van de zonsopgang, maar ik ben nog zo moe dat ik de wekker weer uitdruk en me omdraai om verder te slapen. Om 8 uur worden we pas weer wakker, later dan gepland. We kleden ons snel aan, genieten van het ontbijtbuffet en duiken dan even de souvenirwinkel in. De winkel in Ruby’s Inn staat erg bekend om de vele originele Indianen souvenirs en we schaffen er enkele leuke dingen aan voor het thuisfront. Gelukkig is nu de lange rij aan de hotel balie ook verdwenen en we kunnen vlot uitchecken. Aan de overkant van het hotel gaan we nog snel even tanken en dan rijden we het park in. Je kunt goed merken dat het vannacht heeft gevroren, de rijp is nog goed zichtbaar en alles is wit. Een mooi gezicht!

Het is al 10 uur wanneer we onze auto parkeren bij het Sunset Point. We gaan hier een wandeling doen die ons de canyon ook van beneden laat ervaren. We beginnen met Wall Street, dit pad leidt ons naar beneden over een steile switchback. Eenmaal beneden wordt duidelijk waarom dit Wall Street wordt genoemd: er staan een aantal enorme bomen met het kopje boven de canyon uit. Mooi! Vanuit Wall Street doen we de Navajo Loop en later gaan we over naar de Queens Garden Trail die ons weer naar de rim brengt brengt bij Sunrise Point. De wandeling is maar 4,5 kilometer lang, maar wel erg inspannend door het hoogteverschil. De inspanning wordt goed beloond, want het is een van de mooiste wandelingen die we ooit hebben gemaakt. We wanen ons in een sprookjeswereld zo tussen die kleurrijke hoodoo’s, prachtig! En het weer werkt ook erg mee, het is zonnig met een stralend blauwe lucht en de temperatuur is inmiddels geklommen naar een heerlijke 18°C. Zalig….. Wanneer we terug zijn aan de rim moeten we nog de wandeling maken van Sunrise Point naar Sunset Point, waar onze auto staat. Dit is een wandeling langs de afgrond van de canyon met een paar mooie vergezichten.

Met de auto gaan we dan de rest van het park verkennen. De ander viewpoints zijn ook erg mooi, maar ze halen het toch niet bij de wandeling die we hebben gemaakt. Het is een heel apart park en de uitzichten zijn heel bijzonder. Vooral ook de Natural Brigde is erg mooi!

Blijkbaar zijn we niet de enigen die het park op deze manier verkennen, want op de verschillende parkeerplaatsen komen we steeds dezelfde mensen tegen. Bij het wegrijden van één van de viewpoints hebben we nog bijna een botsing omdat een Amerikaan wegrijdt zonder te kijken terwijl wij naast hem zitten. Door te toeteren kunnen we nog net voorkomen dat hij ons aanrijdt. Maar hij is er duidelijk niet blij mee, want bij het volgende viewpoint komt hij naast ons staan en zegt luid en duidelijk ”I have a problem with foreigners”….. Nou ja, zeg…… Peter en ik kijken elkaar aan, maar we reageren er beter niet op.

Om 3 uur ’s middags hebben we alle viewpoints gezien en we verlaten het park. We rijden naar Mossy Cave Fall, een kleine waterval even verderop langs de weg. Dit gebied maakt ook onderdeel uit van Bryce Canyon, maar je kunt het niet vanuit het park bereiken. Hier maken we een korte wandeling, maar de waterval stelt niet veel voor, het is slechts een klein straaltje. Het water is wel erg mooi helder.

Dan rijden we weer verder over UT-12 naar Boulder. Het is een mooie route, met prachtige uitzichten over Grand Staircase Escalante National Monument, een hele mond vol. GSENM is een van de jongste toevoegingen aan het beschermd natuurgebied in Amerika, in 2000 door president Clinton uitgevaardigd. Vanaf Bryce is het nog 1½ uur rijden, maar we doen er iets langer over door verschillende stops langs de route.

Om half 6 arriveren we bij de Boulder Mountain Lodge, het hotel dat de komende 2 nachten onze thuisbasis is. We hebben een mooie ruime kamer met een geweldig bed en een dvd speler. In de (kleine) hotellobby halen we een aantal films voor vanavond, dat is lekker relaxen. Om 7 uur hebben we gereserveerd in de Backbone Grill, het restaurant bij het hotel. In dit kleine en heel gezellige restaurant wordt organisch voedsel geserveerd, zelfs de cola komt uit eigen tuin! Het eten smaakt voortreffelijk, het is een geweldige ervaring, zeker een aanrader. Neem wel genoeg geld mee, want het is niet goedkoop (wij betaalden $90).

We zijn net terug op de kamer als de telefoon gaat. De receptie meldt ons dat er 2 bezoekers zijn voor ons, het blijken 2 mede forummers te zijn die toevallig in dezelfde regio vertoeven: Martin en Elsa. Met hen hebben we gezellige avond in de gemeenschappelijk ruimte van het hotel, een leuke onderbreking van onze vakantie. We wisselen nog een aantal goede tips en adviezen uit en om half 11 gaan we weer ieder onze eigen weg. Wij kijken nog een film met Eddie Murphy op onze kamer en dat gaat het licht eindelijk uit.

Dag 21: Vrijdag 8 oktober 2004

2004-09-27T09:34:00.001+02:00

Reisroute: Boulder – Burr Trail – Capitol Reef NP – Notom Bullfrog Rd – Boulder

Vandaag slapen we uit in volle glorie. Pas om 9 uur worden we wakker. Ik wil onder de douche stappen, maar dan blijken we geen warm water te hebben. Hmmmm, dat is vreemd. Ik bel met de lobby en geef het probleem door, ik kan niets anders doen dan wachten. Na een uurtje wordt gebeld dat er weer warm water is en kan ik alsnog douchen. Om 11 uur ben ik helemaal paraat, opgeruimd en wel. We lezen nog even de e-mail in de lobby en om 12 uur gaan we op pad, lekker uitgerust.

Vandaag gaan we de Burr trail rijden. Volgens de hotellobby is de weg geopend, ook de Notom bullfrog road is weer open. De wash-outs zijn gerepareerd, dus we hebben geluk. Er is voor het weekend wel weer heel slecht weer gemeld, dus we hebben vandaag wel mazzel. Het eerste deel van de route is nog verhard en brengt ons al gauw bij het mooie uitzicht over Long Canyon. Daarna gaat het bergaf en rijden we er dwars doorheen. Het is een mooie route, schitterende omgeving. Onderweg parkeren we de auto even voor ene bezoekje aan een kleine slot canyon, maar die stelt niet zoveel voor.

Dan rijden we verder en zodra we de grens van Capitol Reef passeren verandert de weg in een gravel road. Kort daarna is ook de afslag links naar de Strike Valley Overlook. Dit is een echte dirt road, zonder hoge 4x4 kom je hier beslist niet doorheen. Het is maar 3 mijl tot aan kleine parkeerplaats, maar het kost toch wel even tijd om er te geraken. Een avontuur is het! Vanaf de parkeerplaats is het nog een flinke klim naar het uizichtpunt, en de wandeling is door stapeltjes stenen (= cairns) gemarkeerd, heel primitief, maar wel erg leuk. We komen niemand anders tegen, dus we hebben de prachtige natuur hier helemaal voor ons zelf!

Het uitzicht is adembenemend mooi! Je kijkt vanaf dit punt uit over de Waterpocket Fold, een apart fenomeen. Zowel naar links als naar rechts strekt die zich voor ons uit, omgeving door een prachtige glooiïng en door bergen. Als je heel goed kijkt zie je zelfs de Notom Bullfrog Road liggen die we straks gaan rijden. We laten het uitzicht goed op ons inwerken en dan begeven we ons weer aan de wandeling terug naar de auto. Bergaf gaat gelukkig een stuk gemakkelijker.

Ook de weg terug naar de Burr Trail is weer een avontuur waarvan we genieten, we hadden dit voor geen goud willen missen. Nu blijkt de cursus terreinrijden toch zeker zijn vruchten af te werpen, zeker ook omdat we veel meer zelfvertrouwen hebben in het rijden van zulke wegen.

Eenmaal terug op de Burr Trail vervolgen we onze route. Het is nog maar een klein eindje naar de switchbacks die ons naar beneden leiden naar de Notom Bullfrog Road. Vlak voor de switchbacks zien we een wash-out die juist is gerepareerd door een grote bulldozer. Wat kan water toch een enorme kracht hebben. Heel bijzonder ook dat het noodweer nog zo kort geleden was, want het landschap lijkt gortdroog te zijn. Waar is al dat water gebleven?

Boven aan de switchbacks stoppen we natuurlijk om te genieten van het geweldige uitzicht. Gelukkig is het geen moeilijke route en in korte tijd zijn we beneden. Onderweg komen we een aantal fietsers tegen die deze route blijkbaar fietsend hebben afgelegd. Een van de fietsers zit er duidelijk doorheen, en ze spreken ons aan om te vragen of we nog water hebben. Ze hebben helemaal niets meer, en ze moeten nog een behoorlijk stuk afleggen. We staan een fles water af en houden er 1 voor onszelf. Op dit soort routes moet je altijd zorgen dat je voldoende water en eten meeneemt, er kunnen namelijk altijd calamiteiten zijn. Stel dat je een lekke band krijgt of dat de motor onverhoopt stuk gaat, of je komt vast te zitten in het zand. Soms duurt het uren of dagen voordat er iemand langs komt om te helpen en dan wil je niet verhongeren of uitdrogen, dat zou levensgevaarlijk zijn. We hopen dan ook dat we de fietsers hebben geholpen!

Onderaan de switchbacks komen we op een splitsing. Rechtsaf ga je richting Lake Powell in het zuiden en linksaf richting Capitol Reef in het noorden. Deze laatste volgen wij, dit is de Notom Bullfrog road. Deze weg leidt ons langs de waterpocket fold, de omgeving is erg mooi. Halverwege komen we een ranch tegen, omgeven door mooie groene weides, terwijl de rest van de omgeving erg droog oogt. Dat zal vast een heleboel sproeiwater kosten! Vlakbij de ranch is opnieuw een stuk van de zandweg weggespoeld, hier kun je heel goed het pad van het water volgen. De bodem is nog drassig en heeft een mooie structuur gekregen door de vloed. De kracht van het water is weer overduidelijk, heel bijzonder.

Aan het einde van de route komen we weer op de verharde weg, en dan opeens is er weer een wash-out. De verharde weg is volledig weggespoeld over een breedte van een paar meter. Ongelooflijk! Er is een omleiding gemaakt met een zandpad, zodat we toch naar de UT-24 kunnen, de verharde weg die dwars door het noordelijk deel van Capitol Reef gaat.

Op de kruising met de UT-24 gaan we linksaf het park in. Omdat het inmiddels alweer vijf uur ’s middags is, gaan we hier geen wandelingen meer maken, maar dat wil niet zeggen dat we niet genieten van het mooie park. De uitzichten zijn schitterend, dit park is zeker het bezoeken waard tijdens een toekomstige reis. We zien een aantal mooie grote rotsen, wit en rood van kleur, en telkens zien we er iets anders in. Eén van de mooie grote rotsen lijkt net op een iglo, en is nog wit van kleur ook. Geweldig!

Vanuit Torey is het nog een uur rijden naar Boulder. Onderweg genieten we van de mooie herfstkleuren in de Boulder Mountains. Langs de weg staan heel veel espen die mooi gele bladeren hebben inmiddels, met een witte stam. De avondzon schijnt er mysterieus doorheen. Eenmaal in Boulder rijden we direct door naar de Burr Trail Grill voor het avondeten. Het eten smaakt hier goed. Blijkbaar hebben ze hier geen goede ervaringen met Europese toeristen want ze tellen de fooi gelijk bij de rekening, maar ze waarschuwen er wel netjes voor. We vinden het prima, scheelt weer wat telwerk.

Na het eten trekken we ons terug op de hotelkamer, kijken nog een film en ik werk het reisverslag weer bij. Daarna lekker slapen en morgen gezond weer op.

Dag 22: Zaterdag 9 oktober 2004

2004-09-26T09:33:00.001+02:00

Reisroute: Boulder – Utah 12 – Cottonwood Canyon Rd – Monument Valley – Mexican Hat

Na het uitslapen van de laatste dagen zijn we vandaag weer vroeg van de partij. We overleggen welke route we vandaag zullen afleggen. Oorspronkelijk stond de Bicentennial Highway gepland, via Hanksville de US-95 naar het zuiden dwars door de Glen Canyon National Recreation Area richting Monument Valley. Maar een andere optie is de Cottonwood Canyon road die nu weer is geopend. Nadeel van deze laatste is dat we een gedeelte van de route al eerder hebben gezien, maar dan kunnen we wel eindelijk de route rijden die we zo graag willen rijden. Daarnaast is de Bicentennial Highway een stuk langer, en het risico is hier ook dat een gedeelte van de route is afgesloten. We besluiten dan toch maar voor de Cottonwood Canyon road te gaan. Daarvoor moeten we eerst weer de UT-12 richting Bryce Canyon volgen. In Cannonville, vlak voor Bryce Canyon, slaan we linksaf de Cottonwood Canyon road in.

Meteen aan het begin van de route ligt Kodachrome State Park, maar dat slaan we over. Even verderop ligt de afslag naar Round Valley en hier willen we de slot canyon bezoeken. We slaan rechtsaf en ontdekken dat de weg hier een heel stuk slechter is. Hoe verder we komen, hoe slechter de route. Op een gegeven moment kunnen we niet verder vanwege een wash-out. Een andere wandelaar vertelt ons dat de canyon nog een aantal mijlen verderop ligt, en dat vinden we te ver om te lopen. We keren dan maar om, terug naar de hoofdweg. Op de terugweg nemen we een hobbel verkeerd, waardoor we de huurauto ook nog beschadigen. Oeps…… De bumper hangt een beetje los, gelukkig geen grote schade, maar toch vervelend.

Op de Cottonwood Canyon Road vervolgen we onze route naar het zuiden, richting de US-89. De volgende stop is de Grosvenor Arch, een mooie natuurverschijnsel, vooral de kleuren in deze natuurlijke boog zijn schitterend. Op deze plek pauzeren we, we gebruiken de picknicktafels om te lunchen, en genieten intussen van het mooie uitzicht.

Daarna rijden we weer verder. De weg is op veel stukken nog behoorlijk slecht, en we doen uiteindelijk veel langer over de route dan we hadden gepland. Hoewel de Grosvenor Arch erg mooi was, en ook de wit-zwarte heuvels op het einde van de route, vonden we de rest van de route niet zo spectaculair. Achteraf bezien hadden we de tijd beter kunnen besteden aan iets anders. Helaas kun je niet alles vantevoren weten. Anderen zou ik aanraden om beide eindes van de route voor een stukje te rijden en dan weer terug te keren, je ziet dan genoeg van het mooie en bijzondere landschap. Het middenstuk kun je net zo goed overslaan.

Eenmaal op de US-89 rijden we door naar Monument Valley, vanaf hier is het nog 2½ uur rijden. Gelukkig kunnen we goed doorrijden, we hebben geen oponthoud. Sterker nog, op lange stukken komen we geen levende ziel tegen. Heel apart. Onderweg stoppen we nog in Kayenta om boodschappen in te slaan en dan rijden we door naar Monument Valley. Vanaf de grote weg, de US-163, zie je een aantal bekende formaties al liggen. Het is toch wel heel bijzonder om dit nu eens met eigen ogen te zien. Het is inmiddels al heel laat in de middag, de zon maakt zich klaar om te zakken, en het zachte licht creeërt een mooie sfeer. We rijden naar het bezoekerscentrum om informatie te halen over de tours, en stappen uit om vanaf het platform even over de vallei te kijken. Prachtig!

We gaan vandaag nog niet het park in, dat staat gepland voor morgenochtend. In plaats daarvan stappen we weer in de auto en rijden naar Mexican Hat, waar we hebben gereserveerd in de San Juan Inn voor vanavond. Indianen hebben zeeën van tijd, dus ook het inchecken laat wel even op zich wachten. Intussen praten we de tijd vol met een Amerikaan, een andere gast van het hotel, die zich gedraagt alsof we al eeuwenlang de beste vrienden zijn.

Omdat we honger hebben nemen we gelijk plaats in het restaurant bij het hotel. Dit is het enige restaurant dat is geopend in de regio, dus we hebben niet veel keus. We bestellen allebei een biefstuk, medium gebakken, met frietjes. De bediening is ronduit chagrijnig en onbeleefd, heel onvriendelijk. Ze antwoord niet eens met woorden als we iets vragen, maar loopt gewoon weg. Al snel krijgen we onze bestelling, maar de biefstuk blijkt nog helemaal rauw. We geven hem terug omdat we medium hadden besteld. Vanaf mijn zitplaats kan ik rechtstreeks in de keuken kijken, en ik zie de biefstukken opnieuw in de pan verdwijnen. Even later verdwijnen de frietjes in de magnetron om op te warmen en dan krijgen we onze “nieuwe” bestelling. Het zal jullie niet verbazen dat de frietjes net kauwgum bleken, en de biefstuk was net een schoenzool geworden, zo taai. We dienen en klacht in, maar die wordt niet gehonoreerd, het lijkt wel alsof de bediening de tong is verloren. Ronduit schandalig!

We gaan afrekenen aan de kassa en op de vraag of alles goed is bevallen antwoorden we naar waarheid dat zowel het eten als de bediening erg slecht waren. Ook deze dame trekt gelijk een stoïcijns gezicht, reageert verder nergens op, en handelt ons ronduit op een botte mannier af. We geven $1,00 fooi en ze kijkt alsof ze water in de hel ziet branden…… Hier komen we beslist nooit meer terug.

We trekken ons terug op de kamer en gaan lekker vroeg slapen, moe van de lange rit van vandaag.

Dag 23 : Zondag 10 oktober 2004

2004-09-25T09:32:00.002+02:00

Reisroute: Mexican Hat – Monument Valley – Gooseneck SP – Moab – Colorado River Scenic Byway (Red Cliffs Lodge)

Deze nacht hebben we niet zo goed geslapen, de matrassen in de San Juan Inn zijn volgens mij toe aan vervanging. Als we willen opstaan is het nog donker, en dan blijkt geen enkele lamp te functioneren, op 1 klein schemerlampje na. Dat is lastig douchen zo…….. Wanneer we het euvel doorgeven aan de balie, blijkt er niemand aanwezig om het te verhelpen, en we moeten wachten tot 9 uur vanochtend. Gelukkig is Peter heel handig, en heeft hij het probleem snel gevonden (los contactje). Ik kan dan gelukkig toch in de douche.

Het ontbijt slaan we vandaag maar over, na onze slechte ervaringen van gisteravond. We rijden in plaats daarvan gelijk naar Monument Valley. Daar zoeken we eerst het bezoekerscentrum op, zodat Peter nog even gebruik kan maken van het toilet, en ik gebruik de tijd om uitgebreid rond te kijken in de souvenirwinkel. Ze verkopen er heel veel leuke dingen!

We doen de tour door Monument Valley op eigen gelegenheid, met onze huurauto. Er is ook een mogelijkheid om een tour onder begeleiding te doen, in 2 varianten. De korte variant duurt 1½ uur en is hetzelfde als de tour die je op eigen gelegenheid mag doen. De lange variant duurt 2½ uur en neemt je naast de standaard route nog mee naar een klein indianendorpje en je mag in een Hogan kijken (de traditionele huisvesting van de Indianen). Dat laatste is toch niet aan ons besteed, we vinden het niet prettig om de Indianen zo boven op hun neus te kijken, voor ons gevoel maken we dan toch inbreuk op hun privacy en daar voelen we ons niet lekker bij. Daarnaast is die tour ook erg duur. Op eigen gelegenheid dus, dan kunnen we ook de tijd nemen.

De route is unpaved, het is een groot zandpad, op veel stukken zelfs erg mul zand. Je kunt de route maar op 1 manier rijden, en ter begeleiding krijg je een kaartje met de beschrijving van de bezienswaardigheden. We doen er 2½ uur over, we nemen uitgebreid de tijd om foto’s te maken en we experimenteren met een foto-idee van Peter (gezichtsbedrog). We vinden Momument Valley erg mooi, en ook zo herkenbaar. Het lijkt alsof de Marlboro-Man achter elke rots zou kunnen opduiken, je waant je in het wilde westen, net alsof je midden in de film zit. Zo vroeg op de ochtend is het ook nog behoorlijk koud, en de lucht is heel apart, donker en bewolkt. Het levert mooie foto’s op, al zijn ze iets donkerder dan gewoonlijk.

Na de rondrit lopen we nog even langs de Indianenstalletjes langs de weg naar de ingang, hier vinden we nog een heel mooie Dreamkatcher voor boven ons bed. Als we zijn uitgekeken zijn we wel toe aan een lekker lunch, de magen rammelen behoorlijk omdat we het ontbijt hebben overgeslagen. We steken de grote weg over naar de Gouldings Lodge, waar we gaan lunchen in het naastgelegen Stagecoach Restaurant. De bediening hier verrast ons enorm, omdat ze zo vriendelijk zijn. Ook hier werken alleen Indianen, maar de sfeer is er erg warm en hartelijk. We eten allebei een heerlijke kop soep en een Navajo Taco, en die laatste is toch wel erg lekker. Een aanrader! Mjammie, we smullen! Hier komen we vast nog eens terug.

Na het eten kijken we nog even rond in de Trading Post, en ook hier verkopen ze weer heel veel mooi Indianen-souvenirs, gemaakt door de Indianen zelf. We vinden weer een paar leuke dingen van onze gading, en gaan dan weer op pad. Onze reis van vandaag gaat naar Moab, maar we maken nog wel een paar stops onderweg. De eerste stop is bij de rots die de naam geeft aan het plaatsje Mexican Hat, het ziet er inderdaad uit als een Mexicaanse hoed. De omgeving en het uitzicht is hier prachtig!

Daarna rijden we naar het Gooseneck State Park. Hier kun een drietal u-bochten (oftewel ganzennekken) in de San Juan River bekijken, naast elkaar. Het weer is een beetje somber, de rivier niet mooi van kleur, en dat maakt deze ervaring toch minder mooi als de Horseshoe Bend in de Colorado River. Maar het is wel bijzonder, die 3 bochten zo naast elkaar.

Dan begint het langste deel van de tocht vandaag. Na een uurtje rijden passeren we Blanding, een dorpje op de route. Hier ligt een wasstraat langs de weg, en we besluiten die te gebruiken om de auto weer terug te brengen in de originele staat. Hij lijkt wel oranje in plaats van groen….. Het zand van Monument Valley komen we werkelijk overal tegen! Het schuim van de wasstraat is fel roze, en ook dat is wel een komisch gezicht. Peter heeft zichtbaar plezier in het wassen van de auto, en we dollen een beetje met de waterslang. We worden ook nog verrast met een bezoekje van een enorme sprinkhaan, jeetje wat zijn die groot zeg!

Als de auto weer toonbaar is rijden we verder. De volgende stop dient zich aan na weer een uurtje rijden. Goed gedoseerd op deze manier! Even ten zuiden van Moab ligt langs de weg Wilson Arch, een indrukwekkende boog. Leuk, zo’n voorproefje van Arches National Park, dat natuurlijk op de planning staat tijdens ons verblijf in Moab. We klikken ook hier weer een aantal foto’s weg en rijden dan weer verder naar Moab, waar we om 3 uur ’s middags aankomen.

We parkeren de auto op een kleine parkeerplaats aan Main Street en wandelen dan even langs alle winkeltjes. Moab is niet zo groot, maar heeft wel een aantal leuke souvenir winkeltjes, en ook een paar leuke galeries. In de galerie van Tom Till, een bekende landschapsfotograaf, kan ik wel uren rondkijken. Wat een prachtige foto’s maakt die man, zeg! Als we zijn uitgekeken rijden we nog even naar het kantoor van Tag-a-Long om te informeren of we voor de gereserveerde dagtocht van morgen nog voorbereidingen moeten treffen, maar dat blijkt niet het geval.

We rijden dan naar de Red Clifs Lodge, het hotel dat we voor vandaag en morgen hebben gereserveerd. Het ligt langs de Colorado River, langs de Colorador River Scenic Byway, UT-128. Een prachtig plekje! Vanaf Moab is het nog ongeveer 16 mijl rijden en dat is geen straf, het is een mooie route. Als we het terrein oprijden zijn we al gelijk onder de indruk. Dat ziet er goed uit! We checken in en rijden door naar onze kamer. Die ligt ook aan de rivier en heeft dus een geweldig uitzicht. Er zijn grote glazen schuifdeuren naar het terras waar een ligbed staat en een tuintafel met stoelen. De kamer is één grote ruimte, maar door een hoogteverschil verdeeld in twee. Op het hoogste deel staat het bed, vanwaar je dus een geweldig uitzicht hebt over het landschap. Hoe romantisch! En in het lagere deel is een keukentje, voorzien van ijskast en magnetron, en ook een eethoek en een zitbank. Wauw, dit is super, hier kunnen we weken vertoeven!

Als we al het moois in ons hebben opgezogen en onze bagage een plekje hebben gegeven wordt het langzaam donker. De magen rammelen weer, dus we gaan op zoek naar het restaurant van de lodge. Het is een mooi en stijlvol restaurant, gebouwd in terrasvorm (stel je de rijstvelden in Azië voor), zodat elke tafel kan genieten van het uitzicht. Goed bedacht! Buiten is er ook nog een mooi terras aan de rivier, maar helaas is daar geen plaats meer. Geen wonder ook, wie wil er nu niet genieten van een zonsondergang in zo’n romantische setting? Maar de tafel binnen is ook helemaal niet verkeerd, dus we nemen plaats. We bestellen allebei een filet mignon, ik neem er een lekker glas wijn bij en genieten van deze plek. Het eten smaakt voortreffelijk! Mmmmmm……

Na het eten gaan we terug naar de kamer en kijken een film op tv. De kamer en de omgeving bevallen ons vandaag zo goed, dat we ter plekke besluiten om de rest van de vakantie om te gooien. We hebben geboekt voor 2 nachten en besluiten er nog 2 bij te boeken. Gelukkig kunnen we andere hotels die we hebben vastgelegd annuleren. Heerlijk, dat wordt genieten met een hoofdletter! Als we dit geregeld hebben gaan we lekker slapen, wetende dat ons nog een paar mooie dagen wacht!

Dag 24: Maandag 11 oktober 2004

2004-09-24T22:09:00.001+02:00

Reisroute: Jetboat / 4x4 tour in Canyonlands NP vanuit Moab

Vandaag loopt de wekker al vroeg af, we moeten namelijk om kwart over 8 in Moab zijn bij Tag-a-Long voor de dagtocht naar Canyonlands National Park. Een half uur eerder vertrekken, en onze magen moeten natuurlijk ook gevuld zijn met ontbijt. Vroeg dus………

Als we aankomen bij het kantoor van Tag-a-Long staan er al 2 mensen te wachten. Zij komen voor dezelfde tour en we horen later dat er niemand meer bijkomt. We zijn dus maar met z’n viertjes! Bijna een privé tochtje. Het is wel netjes dat de toch wel doorgaat, met zo weinig mensen.

Omdat de “groep” toch al compleet is vertrekken we zelfs eerder dan de afgesproken tijd, met een oude Amerikaanse schoolbus en de boot erachter gehaakt gaan we richting de boot launch in de Colorado River. Dat gaat helaas niet zo soepel, de bus blijkt onderweg kapot en we keren weer om naar het kantoor. Daar wordt de bus omgeruild voor een andere en dan zijn we al weer snel op pad. Gelukkig waren we al vroeg en hebben we niet veel tijd verloren. De gids van vandaag foetert een beetje op de organisatie, blijkbaar hebben ze veel problemen gehad met het wagenpark, maar onderweg wordt het toch nog gezellig.

Onderweg naar de plek waar de boot te water gaat vertelt de gids ons van alles over de omgeving. We komen langs een groot huis bovenop de berg aan Main Street en daar blijkt de stichter van Moab te wonen. Ook vertelt hij ons een heleboel over de uranium mijn die ooit in Moab was, en die een grote berg giftig afval heeft achtergelaten. We rijden er zelfs langs…. Hij vertelt ons over de petrochliefen die gekerfd staan in de rotswanden langs de rivier en over de zoutfabriek aan het einde van de Potash road, de weg die we inmiddels zijn ingeslagen. Potash = zout.

De gids laat de boot op een heel handige manier te water, parkeert de bus en dan kunnen we vertrekken. De ochtend brengen we dus door aan boord van deze jet-boat, die ons een eind in het Canyonlands National Park zal brengen. De rivier is heel indrukwekkend, en het uitzicht ronduit prachtig. Het is een hele belevenis om het park te beleven vanaf de rivier. Op sommige momenten laat de gids de boot stilvallen en worden we meegevoerd door de stroming. De stilte is oorverdovend. Geweldig, we voelen ons één met de natuur.

We varen langs Dead Horse Point State Park, door de Gooseneck, met een indrukwekkend uitzicht. Hier lopen de rotswanden schuin omhoog, waardoor het lijkt alsof de rivier een langzame afdaling maakt. Het is gezichtsbedrog, maar wel heel apart. Als we de Gooseneck achter ons laten, wordt het landschap steeds mooier. We varen dan de officiële grens voorbij van het Canyonlands National Park. We houden even stil bij een Anasazi ruïne en gaan aan land bij een Petrified Forest voor een korte wandeling. Hier treffen we versteende palmbomen aan. Dat is heel bijzonder, want in de weide omgeving komen in Utah geen palmbomen voor. Ooit is hier het klimaat dus heel anders geweest! De versteende bomen zijn erg mooi, en schitteren in de zon door de kristallen, die de stammen ook allerlei mooie kleuren geven.

Weer op het water vliegt er een grote groep ganzen voor ons uit, alsof ze ons de weg willen wijzen. En even verderop zien we een grote reiger op vissenjacht, hij laat zich niet verstoren door ons. We zien veel eenden, maar geen grote wilde dieren. Hoewel we wel een groep kanoërs tegenkomen die een meerdaagse tocht maken over de rivier. Het is hier zo mooi!

In Lathrop canyon gaan we aan land. Hier worden we opgewacht door een collega-gids met een grote ford excursion, hij heeft ook een heerlijke lunch voor ons meegebracht: een tortilla gevuld met een mexicaanse salade. Mjammie! Het is een mooi plekje hier, in de schaduw van de bomen staan een paar picknicktafels opgesteld, en er is zelfs een klein toilet. Wel zo handig! Na de lunch gaan we verder met onze tocht, de tweede helft gaat over land. We nemen afscheid van de gids van vanochtend, die met de boot verder gaat om stroomopwaarts een aantal kano’s op te halen die zijn achtergebleven na een meerdaagse tocht.

Peter neemt plaats voorin de jeep, omdat hij anders heel snel wagenziek wordt, en ik installeer me op de tweede zitrij. De bioloog met zijn vader, weinig spreekzame types, bezetten de laatste rij in de Ford. Vanuit de canyon gaat de tocht naar de White Rim road, en daarvoor moeten we een aardige klim maken. Het is hotsen-klotsen in de jeep, zelfs ik word er af en toe misselijk van, en dat zegt genoeg. Maar het is wel de moeite waard. De omgeving is fantastich, zo mooi. En ook heel ruig, het landschap is ongerept, onaangetast door mensenhanden. We komen niemand tegen en zijn helemaal alleen in de wijde natuur. De weg is erg moeilijk te rijden, eigenlijk is er helemaal geen weg. Er liggen heel veel grote keien, en we voelen ons deelnemers van de Camel Trophy.

Nog voor de eerste stop passeren we een grote kudde berggeiten. Als ze ons zien maken ze zich gauw uit de voeten, klauterend over de rotsen. Bij de eerste stop hebben we een geweldig uitzicht over de woeste canyon. Prachtig! De tweede stop is bij Musselman Arch, een natuurlijke boog over de diepe afgrond van de canyon. Heel indrukwekkend. Peter wandelt eroverheen, maar ik durf dat niet en sta te griezelen van de aanblik van Peter op die smalle richel boven de diepe afgrond. Brrrr…… Doodeng.

We rijden daarna verder naar Shafer Canyon en de aanblik op de switchbacks van beneden maakt veel indruk. Die moeten we dus naar boven rijden! De rotsen zijn hier diep bruin-rood, de lucht steekt er enorm bij af met de felle blauwe kleur en de witte wolken. Hier kan ik uren naar kijken! De onverharde weg van de switchbacks is erg slecht, heel smal, en er liggen enorm veel grote keien. De weg is een tijde onbegaanbaar geweest kort voordat we er waren vanwege het slechte weer. We zijn blij dat we niet zelf rijden, we hebben een goede chauffeur. Het uitzicht onderweg is fantastisch, vooral als we terugblikken in de canyon die achter ons ligt. Boven aan de switchbacks maken we de laatste stop van vandaag, hier hebben we een mooi uitzicht op Shafer Canyon.

Dan zijn we al snel weer op de verharde weg, bovenin Canyonlands. We rijden het park uit, en moeten bij de ingang nog even onze National Park pas laten zien. En nu even bijkomen? Vergeet het maar! De chauffeur slaat al snel weer rechtsaf van de verharde weg, een andere dirt road op, die dwars door Dead Horse Point State Park gaat. Deze route via Long Canyon en de Pucker Pass staat eigenlijk niet in het programma, maar we hebben nog wat tijd over en de gids ziet dit als vergoeding voor de slechte start van vanochtend met de kapotte bus. Daar zeggen we geen nee tegen! Ook deze route is erg mooi, maar we hebben niet veel kans om foto’s te maken. Halverwege ligt een heel nauwe doorgang, en als we die naderen lijkt het alsof die veel te klein is voor onze auto. Maar dat is gezichtsbedrog, en we passen er doorheen, net breed genoeg. Aan het einde van de route passeren we de mooie Jughandle Arch.

Dan komen we weer uit op de Potash road, waar we nog een korte stop maken bij de petrochliefen die we vanochtend al passeerden. Nog even snel wat foto’s maken, en dan weer terug naar Moab, waar we om 6 uur ’s avonds weer arriveren. Het was een geweldige ervaring, we hadden het voor geen goud willen missen! We bedanken de gids, en stappen dan in onze eigen auto. We rijden in Moab even naar de supermarkt voor een salade en om wat drinken in te slaan, en daarna gaan we eten. Vandaag kiezen we voor Pizza Hut, we hebben niet veel zin om uitgebreid te gaan eten en hebben ook niet zo’n grote honger. We zijn al heel lang niet meer in Pizza Hut geweest, nadat we in 2001 bij een vestiging in Barcelona een voedselvergiftiging opliepen. Vandaag besluiten we voor een tweede kans.

We bestellen allebei spaghetti en om de een of andere duistere reden duurt het 3 kwartier voordat de bestelling wordt geserveerd. En als de bestelling dan eindelijk komt, blijkt de spaghetti koud te zijn, we geven het terug. Na een kwartier krijgen we een nieuwe portie en opnieuw is die koud. De serveerster gelooft ons niet, en ik duw het bord spaghetti gewoon in de handen van de serveerster, met de vingers in de saus. Nu voelt ze het wel! Omdat we geen zin meer hebben om te wachten, we zitten nu al een uur, besluiten we het lauwe deel op te eten en de rest laten we staan. De honger is inmiddels vergaan. Bij de betaling maken we ons op voor een gevecht met het management, maar dat blijkt niet nodig, ze geven zich meteen over. We hoeven het eten niet te betalen, gelukkig! De tweede poging is dus mislukt, voor ons geen Pizza Hut meer!

Na het eten gaan we terug naar het hotel waar we een film kijken en dan gaat het licht uit. Doodmoe van deze enerverende dag slapen we al snel in!

Dag 25: Dinsdag 12 oktober 2004

2004-09-23T22:08:00.001+02:00

Reisroute: La Sal Mountain Loop Rd – Colorado River Scenic Byway – Canyonlands NP – Moab – Red Cliffs Lodge

Heerlijk, wat een genot, vandaag kunnen we lekker uitslapen! Omdat we hebben besloten om 2 nachten langer te blijven, hoeven we vandaag dus niet in te pakken en te verkassen. Lekker relaxen, daar hebben we echt zin in. We nemen lekker de tijd, rommelen wat op onze kamer, sorteren de souvenirs bij elkaar, nog even bijkomen in de ligstoel op het terras met een boekje erbij. Kortom, vakantie!

Omdat we zo rustig aan doen komt de middag ook met rasse schreden dichterbij en nadat we een kopje soep hebben gegeten uit de magnetron, die overigens heerlijk smaakt, besluiten we een stukje te gaan rijden: de scenic route door de La Sal Mountains. Voor een picknick onderweg nemen we salades mee.

Omdat we eerst nog moeten tanken, rijden we eerst richting Moab. In Moab maken we een kleine afbuiging naar Arches om informatie te vragen over de Fiery Furnace Tour, maar Peter ziet dat helaas niet zitten en we schrijven ons niet in voor morgen. We gooien de benzinetank vol en rijden we zuidwaarts over de US-191. Ongeveer 7 mijl ten zuiden van Moab slaan we linksaf naar de La Sal Mountains. De route voert ons (uiteraard) door de bergen, waar de bomen allemaal prachtig gekleurd zijn in herfsttinten. Mooi! We genieten van de mooie uitzichten. Boven op de berg met uitzicht op de vallei langs de Colorado River staan een aantal picknicktafels waar we onze meegebrachte lunch opeten. Als we net klaar zijn met eten stoppen er een paar fietsers om te vragen of we nog water hebben, maar helaas, onze voorraad ligt in de ijskast in het hotel.

Via de bergen komen we weer uit op de Colorado River Scenic Highway, UT-128. Hier gaan we niet linksaf naar het hotel, maar we slaan rechtsaf. We rijden tot aan de brug die volgens vele reisgidsen bijzonder is, maar wij zien dat er niet echt aan af. Bij de brug draaien we weer om en rijden terug richting het hotel. De beroemde Fisher Tower langs de route is prachtig, de dieprode kleur steekt enorm af bij de omgeving. De hele omgeving is erg mooi, betoverend door de rode kleuren en het snel stromende water van de Colorado Rivier op de voorgrond.

Om 3 uur ’s middags zijn we weer terug om even te pauzeren. We hijsen ons in zwemkleding en begeven ons naar het grote zwembad van het hotel. Hoewel het lekker warm is vandaag, is het water toch behoorlijk koud. We laten ons er niet door weerhouden en trekken een paar sportieve baantjes. Om weer op te warmen duiken we daarna met z’n tweetjes in de hot tub die we lekker laten borrelen. We hebben het hele zwembad voor onszelf, dat is wel lekker romantisch.

Om half 5 houden we het voor gezien en we tuigen ons op voor het avondprogramma. We gaan naar Canyonlands voor de zonsondergang, Jacqueline is de chauffeur. We verkijken ons op de afstand naar het park, en de route vordert extra traag door de wegwerkzaamheden op de US-191 even ten noorden van Moab. De auto voor ons rijdt extreem langzaam, veel langzamer dan de maximum snelheid, terwijl de enorme vrachtwagen achter ons op de achterbank lijkt te willen kruipen. We kunnen helaas niet inhalen, zelfs de aggressieve lichtsignalen van de vrachtwagenchauffeur kunnen daar niets aan veranderen. We kunnen moeilijk over onze voorganger heen!

We doen er een uur over voordat we bij het visitor center zijn. Van daar is het nog een klein half uurtje tot aan het Grand Viewpoint waar de mooieste zonsondergangen te zien zijn. In mij ontwaakt een autocoureur en na 15 minuten zijn we er al. Vrrrrroemmmmmm…… Er is geen verkeer, we hebben geen tegenliggers, dus het is ons vast vergeven! We zijn nu in elk geval nog op tijd om de lucht roze te zien kleuren. Prachtig! Maar hier laten we het niet bij, we rijden ook nog naar de andere viewpoints van het park, die allemaal veel indruk maken. Bij Green River Overlook zien we de zon daadwerkelijk wegzakken achter de horizon en dan is het al snel donker, vooral hier in het Wilde Westen, waar geen verlichting is. Wel een heel mooie sterrenhemel zo!

Peter rijdt ons terug naar het hotel, althans dat is de bedoeling. We missen blijkbaar een afslag en rijden daardoor steeds dieper het park in, in plaats van het park uit. Niet zo handig in het donker, want we zien geen hand voor ogen. Nu moeten we ook weer het hele stuk terug, en dat is niet zo gemakkelijk in deze condities. Gelukkig komt aan alles een einde, al lijken dingen in de verbeelding soms langer te duren dan in werkelijkheid. Als we de balans opmaken bij de uitgang, is de conclusie dat we dit beslist niet hadden willen missen!

Terug in de bewoonde wereld rijden we naar Moab Brewery voor het diner. Een echte aanrader! We eten erg lekker, volgens Peter zijn de ribs super. De sfeer is ook erg gezellig hier. Als we zijn uitgegeten is het alweer 9 uur ’s avonds, en dan rijden we terug naar het hotel. Hier nemen we nog even een kijkje in het filmmuseum, waar we verrassende foto’s vinden van John Wayne. De Red Cliffs Lodge was vroeger een trekpleister voor Wild West acteurs en John Wayne was hier een vaste gast! We maken nog een reservering voor het afscheidsdiner van morgen en dan gaan we lekker onder zeil! Welterusten!

Dag 26: Woensdag 13 oktober 2004

2004-09-22T22:06:00.001+02:00

Reisroute: Red Cliffs Lodge – Arches NP – Red Cliffs Lodge

De wekker loopt ook vandaag niet af, maar toch zijn we vroeg wakker. Voor vandaag staat het laatste nationale park van deze vakantie gepland: Arches. Uiteraarts moeten we eerst in de kleren, daarna een lekker ontbijt naar binnen werken, en dan op pad naar het park.

Zoals altijd gebruiken we ook vandaag ons aanvalsplan: we starten met de moeilijkste wandeling en zoeken daarna de andere plekjes op. Voor de moeilijkste wandeling moeten we helemaal naar het uiteinde van het park rijden: Devils Garden. Het is 10 uur als we op de parkeerplaats zijn. Het waait vandaag erg hard, vooral in dit gedeelte van het park merken we dat heel goed. Ik heb vanochtend gekozen voor de wandelsandalen, maar ik ben blij dat de hoge wandelschoenen nog in de auto liggen. Ik besluit ze dan ook even te wisselen.

We willen de wandeling graag maken tot de Double O Arch, we zullen zien of we dat halen. Het eerste stuk is gemakkelijk, tot aan Landschape Arch. Dit is een mooie boog, waar je tot een paar jaar geleden nog onderdoor kon lopen. Helaas zijn hier een aantal mensen zwaar gewond geraakt toen een gedeelte van de boog naar beneden kwam, en toen is dat pad gesloten. Nu kun je alleen nog van een afstand kijken. Na de Landscape arch is het wandelpad verdwenen, vanaf nu moeten we klauteren over rotsen. Het eerste stuk is een flinke klim en hier komen we Wall Arch tegen. Mooi afgetekend tegen de hoge rode rotsen. We klauteren verder omhoog en dat is in de harde wind niet gemakkelijk. Het zand waait ons om de oren, eigenlijk kunnen we beter spreken van een zandstorm. Het lijkt alsof we in de woestijn zijn. Ik begin nu langzaam moeilijkheden te krijgen met ademen, de astma speelt op, en ik heb mijn pompjes nodig om een beetje op adem te komen.

Het is nu niet ver meer naar de grote rots waar de wandeling naar Double O begint, dus we besluiten toch verder te lopen. Het zand is dan al snel verdwenen, maar de storm blijft. We klauteren de grote rots op, met aan weerszijden een diepe afgrond. We zien enkele groepen wandelaars terugkeren die het niet aandurven om verder te gaan. Het waait hier zo hard, dat we zelfs onze bril moeten vasthouden om te voorkomen dat die van de neus waait. Het is erg griezelig, vooral op die hoge rots met de afgrond links en rechts. We lopen een paar honderd meter, maar dan keren we toch maar om, we durven niet verder. We worden aangesproken door verschillende mensen om te vragen of we het gehaald hebben, velen twijfelen met ons of het niet te gevaarlijk is.

Wellicht is het zand ook teveel geweest voor de fotocamera, want hij weigert opeens dienst. Hij geeft een foutmelding met de geheugenkaart, en we kunnen uiteindelijk alleen formatteren om het op te lossen. Dat betekent dat we alle foto’s opnieuw moeten maken. Gelukkig zijn we net begonnen aan de terugweg naar de parkeerplaats, dus we zien alles nog een keer en kunnen een nieuwe poging wagen om al het moois te vereeuwigen. Ik ben blij dat ik gisteren alle foto’s heb gekopieerd naar de Flash Trax, dus ik ben geen foto’s kwijt. Onderweg terug maken we nog korte uitstapjes naar Navajo Arch en Partition Arch, een kleine dwaling vanaf de route. Vooral de Navajo Arch vinden we erg mooi en indrukwekkend, door het mooie uitzicht erachter.

Als we bijna bij de parkeerplaats zijn maak ik nog even een uitstapje naar de Pine Tree Arch en de Tunnel Arch, terwijl Peter alvast naar de auto gaat. Dat was niet zo’n goed idee, omdat ook hier veel zand ligt die door de harde wind behoorlijk om onze oren waait. Maar het uitzicht was de moeite waard! Eenmaal terug bij de auto moet ik echt bijkomen en uitrusten, het zand speelt me parten en ik krijg in de auto een enorme astma-aanval. Het gaat niet zo goed, dus dat betekent de rest van de dag geen wandelingen meer!

We starten aan de autoroute terug naar het begin van het park en onderweg stoppen we bij de verschillende view points. We stappen uit bij het Fiery Furnace Viewpoint en bij Salt Valley Overlook, maar we vinden dat niet zo spectaculair als verwacht. Hebben we last van een scenery overdose? De volgende stop is bij de Delicate Arch. We wandelen een klein stukje omhoog om de boog iets beter te kunnen zien, maar dat gaat me niet in de koude kleren zitten. Eigenwijs ben ik toch! Het gaat inmiddels zo slecht dat we besluiten om terug te gaan naar het hotel en daar uit te rusten. Zo gezegd, zo gedaan.

Dat doet gelukkig goed! Even met een boek op de bank, even lekker bijkomen. Ik trek mijn zwempak aan en zoek de hot tub nog even op, dat doet echt goed aan mijn lijf! Voor het zwembad is het veel te koud, helaas. Daarna ga ik lekker douchen en optutten voor het romantische diner van vanavond.

We hebben gereserveerd voor 6 uur ’s avonds, zodat we de zonsondergang kunnen meemaken. We willen graag buiten op het terras zitten om extra te genieten en we zijn de enigen die de kou trotseren. Nou ja, koud? We zijn erop voorbereid, we hebben een dikke trui aangetrokken, dus het valt enorm mee. De serveerster gruwelt telkens als ze voor ons naar buiten moet van de kou, ze verklaart ons vast helemaal voor gek. Op deze manier hebben we wel het hele terras voor onszelf en dat maakt het extra romantisch. Het levert in elk geval een mooie foto op!

Na het eten dat opnieuw voortreffelijk smaakt gaan we nog even naar het museum van het hotel en dan gaan we terug naar onze kamer. Peter kijkt TV terwijl Jacqueline alvast inpakt en de koffers organiseert. Nog lekker nagenietend van het heerlijke diner slapen we lekker in!

Dag 27: Donderdag 14 oktober 2004

2004-09-21T22:04:00.001+02:00

Reisroute: Red Cliffs Lodge – Grand Junction – Colorado Springs

Vandaag slapen we lekker uit, we zijn nog een beetje rozig van de romantische avond gisteren. De vakantie is bijna ten einde, over 2 dagen vliegen we alweer terug naar Nederland, en zo hebben we alvast een klein beetje afscheid genomen van de heerlijke tijd die achter ons ligt. Maar niet getreurd, er liggen nog 2 dagen voor ons.

We slaan het ontbijt vandaag over, dat bewaren we voor onderweg. We pakken de laatste restjes in de koffers en checken dan uit. Ik betaal met mijn creditcard, maar die werkt niet meer. Hoe kan dat nu? We betalen dan maar met de kaart van Peter, en gaan op weg. In de auto zo dadelijk toch even bellen met mastercard om te vragen wat er aan de hand is. Vanaf het hotel volgen we de UT-128 deze keer voor het laatst naar de I-70, richting het oosten. We rijden richting Denver op de I-70 en dan gaat Jacqueline even bellen. Mastercard geeft aan dat er een grote reservering op de kaart zit, waardoor de limiet is bereikt, maar kan niet zeggen door wie die reservering is gemaakt. Heel vreemd! Maar gelukkig is er geen vreemde afboeking geweest. We gebruiken voor de laatste 2 dagen gewoon de kaart van Peter, dan komen we er ook wel!

Naar Colorado Springs is het nog een behoorlijk lange rit. Het navigatiesysteem twijfelt over de snelste route, hij springt steeds om. Berekent hij eerst de route over I-70 en dan I-25 naar het zuiden, later berekent hij vanaf de I-70 een weg binnendoor, door de bergen. Het eerste stuk in beide gevallen is hetzelfde, we zien later wel wat we doen. Na 2 uurtjes rijden, vlakbij Grand Junction, gaan we tanken en slaan we wat proviand in voor onderweg. We hebben geen zin in McDonalds en het andere restaurant bij de afrit is gesloten. Dan maar geen ontbijt vandaag, we stillen de honger met een restje chips.

Kort nadat we weer op de snelweg zijn, ik rijd deze etappe, gebeurt er iets vervelends: bij het inhalen van een vrachtwagen vliegt er een steen van de puinlading dwars door onze voorruit. De steen gaat er dwars doorheen, de ruit is helemaal versplinterd, en Peter zit van top tot teen onder het glas. We schrikken ons kapot! Ik neem gelijk de eerstvolgende afslag van de snelweg en parkeer de auto op een parkeerplaats van een of ander fast food tent. Er is niemand gewond, gelukkig had Peter een dikke trui aan en is er geen glas door de kleding heen gekomen. Op de parkeerplaats bellen we met Hertz om te vertellen wat er is gebeurd, en te vragen wat we moeten doen. We blijken vlakbij het vliegveld van Grand Junction te zijn, nog slechts 1 mijl rijden, en hier blijkt een klein kantoor te zijn van Hertz. Gelukkig kunnen we daar de auto omruilen. Helaas is er geen auto beschikbaar uit onze categorie, en helaas ook geen auto met een navigatiesysteem. Maar zonder redden we het ook wel de laatste 2 dagen. We krijgen een Buick Rendezvous. Een mooie auto, maar toch duidelijk een stuk kleiner dan de Ford Explorer die ons zo goed beviel. Helaas rijdt de Buick ook niet zo lekker, maar hij voldoet verder prima.

Als we de auto hebben omgeruild zijn we alweer een uur verder op de dag, we rijden verder over de I-70. Bij Vail gaan we toch van de snelweg af en volgen de alternatieve route door de bergen. Zo zien we tenminste nog iets van de mooie omgeving! De weg slingert door de bergen, voert ons langs kleine dorpjes als Leadville en Buena Vista. Soms bevinden we ons op 12.000 feet hoogte, zo’n 3.650 meter, en we passeren bergtoppen van maar liefst 14.000 feet, oftewel 4.250 meter. Je kunt wel merken dat de Rocky Mountains niet ver weg zijn. De bergtoppen zijn besneeuwd en ook langs de route vinden we hier en daar nog wat sneeuw. De uitzichten zijn schitterend!

In Buena Vista tanken we de auto weer vol en we bellen naar de Red Crags B&B in Manitou Springs, vlakbij Colorado Springs. Voor morgenavond hebben we hier een kamer gereserveerd en we vragen of we vandaag al terecht kunnen. Onze gereserveerde kamer is voor vandaag niet beschikbaar, we kunnen wel een andere kamer krijgen voor een veel hogere prijs. Dat vinden we te duur. We besluiten om erheen te rijden en ter plekke te onderhandelen. Het is nog ongeveer 1½ uur rijden. Zonder navigatiesysteem is het nog lastig te vinden, we zijn duidelijk verwend, maar uiteindelijk vinden we het toch. Ik doe een prijsvoorstel aan de eigenaar en dat wordt geaccepteerd! Mijn tactiek heeft dus gewerkt, ik heb gewonnen! Dat voelt altijd goed!

Omdat we overmorgen vanaf hier naar het vliegveld vertrekken, moeten nu alle koffers en tassen de auto uit, zodat we alles weer vertrekklaar kunnen maken. Onze kamer is op de 2e verdieping en er is geen lift. Oef….. dat is zwaar! De kamer is wel lekker ruim. We hebben een aparte zitkamer en slaapkamer, en de badkamer is heel apart ingericht. Het is een typisch Amerikaanse stijl, met veel tierelantijntjes, niet onze smaak, maar wel heel knus. We hebben hier jammer genoeg geen TV, maar dat deert ons niet voor de laatste dagen.

Als we zijn geïnstalleerd op de kamer gaan we naar de shopping mall in Colorado Springs. Hier kijken we wat rond, maar we kopen niet veel. We dineren heerlijk bij Applebee’s, de laatste keer deze vakantie, en gaan dan terug naar de B&B. Het bed ligt heerlijk en we slapen goed in!

Dag 28: Vrijdag 15 oktober 2004

2004-09-20T22:03:00.001+02:00

Reisroute: Colorado Springs

Het is de laatste (volle) dag in Amerika vandaag en we slapen lekker uit. Als ik wakker word herinner ik me dat ik heb gedroomd over een aantal souvenirspulletjes die we hebben gekocht en ik heb het gevoel dat ik ze kwijt ben. Toch maar even controleren zo. Het warm water blijkt op te zijn en we moeten even wachten voor we kunnen douchen, we lummelen een beetje op de kamer. Heel onverwachts belt mijn vader met een verrassing: hij zal ons komen ophalen op Schiphol samen met mijn broertje, in onze eigen auto. Leuk!

Ik kan de souvenirs inderdaad niet vinden bij de andere souvenirs, maar wie weet heb ik ze ergens anders geduwd. Als we later vandaag de koffers vertrekklaar gaan maken, zal ik nog eens goed zoeken. Het zou toch heel jammer zijn als we ze kwijt zijn. Als we klaar zijn met douchen schuiven we aan bij het ontbijt en dan gaan we op pad, we hebben besloten de laatste dag vooral winkelend door te brengen. We starten in het centrum van Manitou Springs, hier liggen vooral veel souvenirwinkeltjes en we zijn dan ook snel uitgekeken. De volgende stop is Old Colorado Springs, maar daar is helemaal niets te beleven. We rijden dan naar een shopping mall in Colorado Springs via de route door Garden of the Gods. Dit is een mooi park. Je kunt er een route doorheen rijden met de auto en we zijn beslist niet de enigen die dat doen. Hier en daar ontstaat er een file. De trading post is een winkeltje in het park en dat is erg mooi! Hier slaan we nog een paar mooie souvenirs in en dan rijden we weer verder.

In Colorado Springs zoeken we nog een aantal mega stores op, zoals een scrapbook winkel, een outdoor winkel en een sportwinkel, ze liggen vlak bij elkaar. Ook hier scoren we nog een paar leuke dingen, maar toch is de shopping spirit er eigenlijk uit. De laatste winkel die we bezoeken is een grote electronicawinkel waar nog even rondkijken voor wat fotografie accessoires. Wanneer we de winkel inlopen is het buiten nog bijna 25°C, maar als we buiten komen blijkt het in één uur tijd afgekoeld tot 12°C. Wauw! Zelfs het nieuws op de radio merkt op dit wel heel bijzonder is. Je ziet duidelijk dat iedereen opeens een tandje harder gaat lopen, want de kou gaat door merg en been. Loop je ’s ochtends nog in een korte broek met een shirtje, dan is dat ’s middags bij die koude temperaturen beslist niet meer voldoende. Wel een komisch gezicht eigenlijk! Gelukkig hebben wij nog de jassen in de auto liggen, dus we hoeven geen kou te lijden. Dit typische gezegde uit Denver blijkt toch niet helemaal op lucht gebaseerd: “If you don’t like the wheather in Denver just wait 5 minutes…..”.

Na de electronicawinkel zoeken we nog een Borders op, maar dan houden we het voor gezien vandaag. We hebben inmiddels wel honger gekregen en gaan op zoek naar een Outback voor ons laatste diner in Amerika deze reis. Bij Outback krijg je de lekkerste steak ooit en we gaan beslist niet naar huis voor we die nog één keer hebben gehad. Het is even zoeken, maar het is besliste de moeite waard. De steak is zo lekker dat het lijkt alsof er een engeltje op de tong piest……Na het eten zoeken we een bioscoop op. De film “Ladder 49” met John Travolta is net uitgekomen hier en die willen we wel graag zien. Het is inderdaad een heel mooie film, ik kan het met moeite droog houden!

Na het eten zoeken we de weg terug naar Manitou Springs en onze B&B. Dat is nog niet gemakkelijker zonder navigatiesysteem in het donker. We zijn duidelijk te lui geworden om goed te kunnen navigeren. Om 12 uur ’s nachts komen we terug op onze kamer, en dan moeten we de koffers nog inpakken. Ook dat gaat niet zonder slag of stoot. We hebben ook nu weer veel koopwaar ingeslagen en de koffers gaan met moeite dicht. En de souvenirs waarover ik droomde ben ik inderdaad kwijt, nergens te vinden…… Na 1½ uur hebben we de spullen eindelijk economisch georganiseerd en kunnen we met een gerust hart gaan slapen. Welterusten!

Dag 29: Zaterdag 16 oktober 2004

2004-09-19T22:02:00.001+02:00

Reisroute: Colorado Springs – Denver
Denver – Chicago – Amsterdam

Vandaag moeten we vroeg opstaan, we willen opnieuw vroeg inchecken om weer verzekerd te zijn van goede plaatsen in het vliegtuig. Het ontbijt slaan we over, daarvoor hebben we geen tijd, we eten wel iets op het vliegveld. We vertrekken om 8 uur en we rijden zonder problemen en zonder files naar Denver. Het is zaterdag en zo vroeg is het in het weekend ook hier nog heel rustig op de weg. Een uur en een kwartier later zijn we er al. We leveren de auto in bij Hertz, en daar merken ze terecht op dat we een andere auto hier inleveren dan we hebben meegekregen. Ja, dat zal wel! Ze vinden de juiste papieren gelukkig al snel, en ook hier is het nieuws van ons ongelukje op de snelweg bekend. Omdat we de laatste 2 dagen een auto hebben gereden die in een lagere klasse zat dan waarvoor we hadden betaald, en omdat de laatste auto geen navigatiesysteem had, krijgen we een waardebon terug die we kunnen gebruiken bij een volgende reis. We krijgen een bon van maar liefst $200. Dat is pas goede service! Het is nog meer dan we überhaupt betaald hebben voor 2 dagen autohuur!

Na het inleveren van de auto brengt de shuttlebus ons naar de juiste terminal van het vliegveld. Het vliegveld in Denver heeft een prachtig design. Boven het gebouw hangen eens soort van tenten, en deze witte spitse punten stellen de besneeuwde bergen voor van de Rocky Mountains. Mooie symboliek! Ook van binnen is het een supermodern vliegveld, het is een genot om hier te vertoeven. We vinden al gauw de juiste incheckbalie, maar hier staat een enorme wachtrij. Er rest ons niets anders dan gewoon achter aan te sluiten. Het duurt een uur voordat we aan de beurt zijn, gelukkig waren we er al heel vroeg. Maar het wachten loont zich, want ook nu krijgen we op de etappe Chicago-Amsterdam weer economy plus stoelen. Jippie!

Na het inchecken gaan we op zoek naar een plekje om te ontbijten en dat lukt in een geinig Frans restaurantje. De croissant smaakt heerlijk! Na het ontbijt maken we nog even een rondje over de luchthaven en we kopen nog een lekker luchtje voor mijn broertje in de vorm van een mooie race-auto. En het ruikt nog lekker ook! Na het winkelen begeven we ons naar de gate, gelukkig is de rij bij de veiligheidscontrole niet zo lang en we zijn er snel doorheen. De tijd vliegt om!

Ook het boarden gaat soepel, de vlucht vertrekt bijna op tijd, we zijn een kwartiertje later. De vlucht van Denver naar Chicago gaat vlot, al hebben we veel turbulentie en veel wind. We kunnen de gemiste tijd niet inhalen, in plaats daarvan lopen we nog meer vertraging op. We landen uiteindelijk een half uur later in Chicago. Gelukkig hebben we voldoende overstaptijd in Chicago, daar hoeven we niet lang te wachten voordat we kunnen instappen voor de vlucht naar Amsterdam. Dat is wel lekker, zo!

Ook de vlucht naar Amsterdam gaat vlot en soepel. We hebben geen turbulentie, het eten smaakt goed, en we kijken een aantal films. The Manchurian Candidate en the Terminal staan op het programma, en die vinden wel allebei erg mooi. Aan het einde van de avond gaat het grote licht in de cabine uit en al gauw is het erg rustig in het vliegtuig. Ook wij proberen een paar uurtjes te slapen.

Dag 30: Zondag 17 oktober 2004

2004-09-18T22:00:00.001+02:00

Reisroute: Amsterdam – Buggenum

We landen mooi op tijd in Amsterdam, nadat we eerst een vliegtuig ontbijt krijgen geserveerd. De broodjes zijn net kauwgum, maar we hebben toch al geen honger. We zijn vlot bij de bagageband, maar de koffers laten dit keer lang op zich wachten. Het duurt een uur voordat we eindelijk alles bij elkaar hebben. Mijn vader en broertje staan buiten al op ons te wachten, we zwaaien alvast door de grote ramen. Wat leuk om ze te zien!

We worden veilig en snel weer naar Limburg gebracht, waar we natuurlijk eerst mijn moeder gaan opzoeken. Die wacht op ons met een heerlijke lunch: zelf gemaakte soep en een heerlijke Limburgse koude schotel. Mjammie, die hebben we wel gemist! Als de cadeautjes zijn uitgepakt en bewonderd gaan we lekker naar ons eigen holletje in Buggenum. Hier doen we eerst even een dutje om alvast een beetje slaap in te halen, en aan het einde van de middag staan we weer op om de koffers op te ruimen. Dat gaat vlot, we zijn er snel doorheen. Het avondeten bestaat vanavond uit een ritje naar de friture, een frikadel speciaal is al bijna traditie geworden na een Amerika reis. Het gaat er goed in!

We kijken terug op een heerlijke reis, we hebben heel goed weer gehad, prachtige dingen gezien en meegemaakt en we zijn heerlijk uitgerust! Het was super!

Hoogtepunten en statistieken in een terugblik

2004-09-15T21:58:00.000+02:00

Het was een prachtige reis! We hebben rondgereisd door 5 staten, namelijk Colorado, Wyoming en Utah met uitstapjes naar South Dakota en Arizona. We hadden veel geluk met het weer: slechts 1 dag regen/hagel/sneeuw, verder alleen een paar keer een korte bui, telkens wanneer we onderweg waren in de auto. Timing! Er trok weliswaar een koufront over de VS heen, waardoor het overal een paar graden koeler was dan normaal, maar dat heeft ons niet gedeerd. De hadden een gemiddelde temperatuur van 18-22 °C, perfect voor een actieve vakantie.

Als ik onze reis achteraf in één woord zou moeten beschrijven, zou ik hem “kleurrijk” noemen, omdat we ontzettend veel mooie kleuren hebben gezien in de natuur, heel bijzonder! Naast de bijzondere schakering van pasteltinten die je vind in Badlands en Vermillion Cliffs, de felle kleuren in Yellowstone en de rode rotsen van Utah, hebben we genoten van de herfstkleuren. Het seizoen was perfect!

National Parken
Rocky Mountains, Yellowstone, Canyonlands en Bryce Canyon behoren tot onze persoonlijke parken-top, maar alle andere parken waren ook erg mooi! De Rocky Mountains mochten we beleven met een dik pak sneeuw, en dat maakte het wel erg bijzonder. Yellowstone met zijn natuurwonderen heeft veel indruk gemaakt door de felle kleuren en de kracht van water. Canyonlands was vooral erg ruig en onaangedaan, en Bryce Canyon met zijn aparte schoonheid is erg toegankelijk. De wandeling naar de bodem van de canyon zullen we nooit vergeten!

Badlands vonden we heel bijzonder met z’n grillige vormen en zijn aparte kleuren. De Grand Canyon North Rim vonden we mooier dan de South Rim, maar het bleef wel ontastbaar. Arches vonden we erg mooi, helaas konden we de hike naar Double-O-Arch niet afmaken door de sterke wind en verhinderde mijn astma-aanval een verkenning van de rest van het park. De dagtocht met Tag-a-Long door Canyonlands was zeer de moeite waard. We hadden het gevoel de canyon echt beleefd te hebben doordat we alle facetten van het park hebben mogen ervaren. De jetboat over de Colorado River was fantastisch, en de jeeptocht een heus avontuur. Deze tocht is beslist een aanrader!

Monument Valley was erg herkenbaar door alle films die we hebben gezien, een mooie ervaring om er zelf doorheen te rijden. Van Grand Teton hebben we niet zoveel gezien, maar het landschap waar we doorheen tourden was wel ongelooflijk mooi. We hebben genoten van de prachtige zonsopgang aan Jackson Lake.

Van alle parken die we hebben gezien vonden we Zion het minst mooi, maar heel eerlijk is dat natuurlijk niet. Het is een mooi park, maar heeft last van veel oneerlijke concurrentie (in onze ogen). Het blijft natuurlijk een kwestie van smaak, maar ook de tijd van het bezoek en de condities van het weer bepalen sterk hoe je een bepaald park beleeft.

Scenic Routes
Deze reis stond bol van de mooie autoroutes. Burr Trail, Beartooth Highway en Highway 12 vonden we het mooist. Ook de korte trip naar de Pariah Movie Set was erg de moeite waard, vanwege het mooie landschap met de vele pastelkleuren. De Trail Ridge Road in het Rocky Mountain NP ebben we niet helemaal kunnen uitrijden omdat er zoveel sneeuw lag, maar wat we hebben gezien vonden we schitterend. De route naar Toroweap Overlook in de Grand Canyon hebben we niet afgemaakt vanwege de slechte conditie van de weg en ook onderweg naar Point Sublime in de Grand Canyon zijn we weer omgedraaid omdat we zo langzaam opschoten. Onderweg van Page naar Bryce was de Cottonwood Canyon road afgesloten vanwege een wash-out, maar een paar dagen later hebben we de reisroute omgegooid om de weg alsnog te kunnen rijden. Daar hebben we spijt van, hij viel ons erg tegen, al was de Grosvenor Arch wel de moeite waard.

Overige bezienswaardigheden
Antelope Canyon, Kennecott Copper Mine en het Buffalo Bill Museum vonden we zeer de moeite waard. De foto-tour van 2½ uur door Antelope Canyon hebben we volledig gebruikt en dat zegt genoeg! Ook het uitstapje naar de kopermijn kunnen we iedereen aanbevelen. Het was interessant, indrukwekkend en ook weer eens heel iets anders tussen al die nationale parken. Het Buffalo Bill Museum is ook een bezoekje waard, het is toch een heel ander soort museum dan wij Europeanen zijn gewend. Het past ook goed in de omgeving, vooral als je een reis maakt in het Wilde Westen. Een bezoekje aan The Wave hebben we helaas niet aan ons lijstje kunnen toevoegen, maar het maakte onze reis niet minder mooi.

Hotels
Deze reis hebben we geslapen in een aantal bijzondere gelegenheden. Met superstip op 1 staat de Dreamkatchers’ B&B in Big Water, vlakbij Page. Dit verblijf kunnen we iedereen aanraden, vooral ook vanwege de goede prijs in combinatie met de kwaliteit. We werden hier behandeld als keizers, de gastheren waren erg vriendelijk en gastvrij en het huis inclusief de gastenkamers was prachtig. Het ontbijt zorgt voor goede herinneringen, beter hebben we nog nooit gehad!

Ook de Red Cliffs Lodge in Moab was zeer de moeite waard, maar wel aan de prijzige kant. In Moab hebben we zelfs 2 nachten langer gelogeerd dan de 2 die we vantevoren hadden geboekt omdat het zo goed beviel. De lodge ligt langs de Colorado River, aan de Colorado River Scenic Highway (UT-128) en de kamer met privé terras en eigen ligbed heeft uitzicht op de rivier en de rode rotsen erachter. Mooier kan bijna niet! We hebben hier gegeten in het restaurant op de patio, met hetzelfde uitzicht genietend van de zonsondergang. Erg romantisch! Iedereen die ooit in de buurt is mag dit beslist niet overslaan.

Ook erg mooi, ook in de duurdere categorie, was de Boulder Mountain Lodge in Boulder langs de UT-12. Een mooie sfeer in een prachtige omgeving. Hier hebben we genoten van een heerlijk etentje in de Backbone Grill. In dit restaurant wordt organisch eten geserveerd, alles wordt er zelf gemaakt, zelfs de cola! Een heel bijzondere ervaring.

Ook aan de Signal Mountain Lodge in Grand Teton, de Grand Canyon Lodge aan de north rim van de Grand Canyon en aan het Carlton Hotel in Salt Lake City bewaren we warme herinneringen. De San Juan Inn in Kayenta kan ik zeker niet aanbevelen, dat was het dieptepunt van onze vakantie.

Mensen en ontmoetingen
Tijdens deze reis hebben we weer veel leuke mensen ontmoet. Valzelfspreken veel Amerikanen, maar ook een aantal Nederlanders uit de discussiegroep. De avondjes met Loek en Gepke in Aurora bij Denver waren erg gezellig en ook de ontmoeting met Martin en Elsa in Boulder, UT was heel leuk. Leuk om even wat reiservaringen uit te wisselen en alvast wat reisverhalen te kunnen delen. Verder hebben we heel veel Amerikanen ontmoet met een Nederlandse achtergrond. Mensen wiens moeder of vader is Nederland was geboren, we hoorden plaatsen als Appingedam en Zutphen uitgeproken met een Amerikaans accent. Leuk! In Kanab hebben we per toeval gedineerd met een Hawaiïaans stel en met hun hebben we de hele avond gelachen en plezier gemaakt, het klikte heel goed. Het verblijf in de Dreamkatchers’ B&B was ook leuk in dit opzicht, omdat we veel geklets hebben met de gastheren en de andere gasten.

Zoals te verwachten zijn we ook veel Indianen tegengekomen, als was dat meestal niet in traditionele kledij. Toch herken je ze heel gemakkelijk door hun aparte gelaatstrekken. Het viel ons op dat deze mensen vaak heel arm zijn, en niet erg vriendelijk.

Onder de toeristen kwamen we ook heel veel Aziaten tegen, vaak ik grote groepen, met meer fotocamera’s dan mensen. Ze gaan zo op in hun eigen ding, dat je moet uitkijken niet onder de voet te worden gelopen. Daarentegen zijn we tijdens de reis heel weinig afro-amerikanen tegengekomen. In de steden zijn ze goed vertegenwoordigd, maar in de natuur zie je ze weinig. Niet belangrijk, maar we vonden het wel opvallend.

Autorijden
Ten zuiden van Salt Lake City ontsnapten we ternauwernood aan een vreselijk ongeluk doordat een andere chauffeur niet zat op te letten. Onze ervaring is dat Amerikanen algemeen genomen slechte chauffeurs zijn, uitzonderingen daar gelaten. Ze rijden vaak met een telefoon in de ene hand, druk pratend in de hoorn, en een beker koffie in de andere hand. En dan intussen nog een auto besturen…. Opletten dus, en defensief rijden is hier het motto!

De Ford Explorer was een heerlijke huurauto, wat hadden we die graag ingepakt en meegenomen. Hij reed heerlijk en soepel, was lekker ruim en zat geweldig. Toen er op de I-70 een steen dwars door de voorruit ging, schrokken we enorm, maar gelukkig hadden we geen verwondingen. We konden de auto omruilen en kregen er een Buick Rendezvous voor terug. Geen slechte auto, maar het was toch geen explorer. Bij het inleveren kregen we dan ook een dikke waardebon om het leed te verzachten, vooral ook omdat we in de laatste auto geen navigatiesysteem hadden. En dat voor 2 dagen “leed”. Goede service!

Het tanken was dit jaar een stuk duurder dan andere jaren, zeker met zo’n SUV, dat zijn echte slurp-bakken. In vergelijking met Nederland is de benzine nog steeds veel goedkoper. De duurste benzine hebben we getankt in Yellowstone voor $2,31 per gallon, de goedkoopste in Colorado voor $1,73 per gallon. Een behoorlijk verschil dus!

De cursus terreinrijden die we voor vertrek hebben gedaan heeft zijn vruchten afgeworpen. Afgezien van een heel leuke en avontuurlijk dag in Veldhoven hebben we ook tijdens de vakantie veel plezier eraan beleefd. We hebben veel zelfvertrouwen opgebouwd en daardoor hoefden we niet met samengeknepen billen in de auto te zitten. Hoewel sommige stukken best avontuurlijk en spannend waren, hebben we nergens risico’s genomen en vooral genoten van de mooie routes. We zijn ervan overtuigd dat we dit nooit hadden gedurfd als we de cursus niet hadden gedaan.

Voorbereidingen
Deze reis had ik uitgebreid voorbereid, en daar ben ik achteraf erg blij om! Als echter beginners op hun eerste natuur-vakantie hebben we het niet slecht gedaan. Het was goed om een aantal hotelovernachtingen tevoren vast te leggen, daardoor hebben we een aantal bijzondere overnachtingen gehad op heel mooie plekjes. Ook de hotels in of vlakbij de nationale parken hadden we vooraf gereserveerd, waardoor we steeds heel dicht bij de bron konden blijven. Heel gemakkelijk en vooral ook erg mooi!

We hebben weinig problemen gehad door een verkeerde planning. Het schema was nog flexibel genoeg om iets te veranderen of anders in te vullen, en soms hebben we dat ook gedaan. Overnachtingen kunnen vaak gemakkelijker geannuleerd dan kort tevoren geboekt, en het kost meestal niets extra. De actieve en minder actieve dagen wisselen elkaar goed af, de wandelingen die we hebben uitgezocht waren erg geslaagd. Hoewel we een aantal (voor ons doen) zware trails hebben gelopen, hadden we die niet willen missen! Door de goede voorbereiding en de juiste uitrusting hebben we dit ook kunnen doen zonder problemen en blessures. We hebben veel profijt gehad van de goede wandelschoenen en de rugzak. Ook het meenemen van de tupperware koeltas was een goede zet, in de auto konden we ons eten en drinken goed gekoeld houden, zonder ijs zelfs! Heel handig!

Conclusie na een Amerika reis
Al met al een mooie reis, met veel indrukken en veel mooie natuur. We hadden vaak het gevoel in “the middle of nowhere” te zijn. Hoewel we met volle teugen hebben genoten, zouden we het de volgende keer toch anders doen. Deze reis heeft ons geleerd dat we de volgende keer toch meer willen genieten van de plekjes en iets minder willen reizen. Minder haast, meer tijd om te genieten! Misschien worden we gewoon ouder? Misschien verandert een mens wel door de tijd.

We hebben een roerige tijd achter de rug, en nog een roerige tijd te gaan, maar deze vakantie neemt niemand ons meer af! Hij heeft veel betekend voor ons en dat is veel waard. Het wordt zo al snel meer dan alleen een mooie reis, het is een blijvende herinnering voor het leven!